หม่จริง ๆ!” สีหน้าลู่เฉินเปลี่ยนไป แล้วเขาก็พลิกหน้าถัดไปทันทีเพราะอยากรู้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ แต่สุดท้ายราชาหมื่นหน้ากลับทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า ‘หนึ่งแสนปีต่อมา มหาทวีปจิ่วโหยวจะกลายเป็น…’
ด้านหลังกลับไม่มีอันใดต่อจากนั้นอีก ราวกับว่าถูกเขียนไว้เพียงครึ่งหนึ่งและหยุดทิ้งไว้เท่านั้น
นี่ทำให้ลู่เฉินรู้สึกจริงจังขึ้นมา “ชายหนุ่มผู้นี้ตั้งใจเช่นนี้ หรือว่าเกิดเรื่องใดขึ้นจึงไม่เขียนต่อ?”
สีหน้าของชายหนุ่มดูไม่เข้าใจนัก และในตอนนั้นเอง ม้วนตำรานั้นก็สว่างวาบขึ้นมากลายมาเป็นเพียงก้อนหินก้อนหนึ่ง และเมื่อลู่เฉินเพิ่มพลังปราณเข้าไปก็ราวกับว่าก้อนหินนี้ได้ ‘ตาย’ ไปเสียแล้ว มันไม่ปรากฏอันใดออกมาอีก
“ชายผู้นี้คิดจะทำสิ่งใดกัน?” ในใจรู้สึกอดรนทนไม่ได้ที่จะตามหาราชาหมื่นหน้านี้ออกมาให้จงได้
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ที่ใด ลู่เฉินก็ไร้ซึ่งร่องรอยจะสืบหา ทำได้เพียงเก็บก้อนหินเพื่อไปถามคนของพระราชวังไร้หน้า และดูว่าจะคาดคั้นเรื่องใดออกมาจากปากคนเหล่านั้นได้บ้างหรือไม่
เมื่อเดินออกมาจาก ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ และปัดมือข้างหนึ่ง กระจกบานนั้นก็เล็กลงจนสุดท้ายกลายเป็นเพียงชิ้นเล็ก ๆ ตกลงสู่มือของลู่เฉิน
เมื่อชายชรากวาดพื้นและซูหนานเห็นภาพดังกล่าวก็พลันรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที
