ินเพียงสองคนไปยังซูหนาน “ม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้า ตอนนี้อยู่ที่ใด?”
“ตำหนักไร้หน้าในแดนศักดิ์สิทธิ์!”
“ตำหนักไร้หน้า…สามารถให้เขาเข้าไปลองดูได้! ถึงครานั้น เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บ นับเป็นโอกาสในการลงมือของเรา!” ชายชราคิดแล้วจึงเอ่ยออกมา ซูหนานเข้าใจได้ทันทีจึงขานรับ “ได้”
ดังนั้นซูหนานจึงตอบกลับไปยังเสียงที่ดังมาจากมุมมืด “เจ้าหนุ่ม ข้ารู้ว่าม้วนตำรานั้นอยู่ที่ใด ถ้าหากเจ้ามีความกล้ามากพอก็จงตามข้ามา”
“นำทางไป” ลู่เฉินไร้ซึ่งความหวาดกลัว เมื่อซูหนานมาถึงมุมกำแพงก็วางมือลงไป จากนั้นเมื่อรวบรวมพลังเข้ามา บนกำแพงนี้จึงเกิดลวดลายบางอย่าง จากนั้นบันไดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา
เพียงเห็นซูหนานและชายชรากวาดพื้นเดินเข้าไปยังบันได ทว่าลู่เฉินยังคงไม่ปรากฏตัวออกมา
นี่ทำให้ซูหนานที่อยู่บนบันไดย้อนถามขึ้นมาว่า “อย่างไรกัน? ไม่กล้าหรือ?”
“ไม่ใช่ไม่กล้า เพียงแค่แปลกใจว่าม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้านี้จะอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ ผ่านบันไดนี้ไป ก็จะเป็นตำหนักแห่งหนึ่ง และม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้าก็อยู่ภายในตำหนักนั้น!” ซูหนานชี้ไปยังบันไดที่อยู่ไม่ไกลนัก
ลู่เฉินที่อยู่ท่ามกลางหมอกนั้นกวาดมองไปยังบันได เขาพบว่าใต้บันไดนั้น รอบด้านมีแสงสีทองจาง ๆ บางอย่าง แต่ภายในตำหนักเป็นเช่นไรนั้น เขาไม่สามารถมองเห็นได้
ดังนั้นเมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ชายหนุ่มที่อยู่ในม่านหมอกพลันกางมือทั้งสองข้างออก จากนั้น
