บทที่ 303 ถูกมองถึงเจตนา? มีส่วนเกี่ยวข้อง?
เถ้าแก่เนี้ย หวังอวี่ และคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าลู่เฉินคิดจะทำสิ่งใด จึงได้แต่ทำตามความคิดของเขา นำทางชายหนุ่มไปยังริมสระน้ำที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอก
เห็นเพียงสระน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตา ซึ่งไม่สามารถมองเห็นสภาพภายในที่ถูกหมอกสีขาวปกคลุมอยู่ได้
แต่คนเหล่านี้ต่างก็ ‘หวาดกลัว’ โดยเฉพาะหวังอวี่ที่ยังเอ่ยเตือนลู่เฉิน “ข้าจะบอกเจ้าให้ ภายในนี้นับว่าอันตรายมากนัก!”
“สระน้ำแห่งหนึ่ง?” ลู่เฉินแปลกใจว่าเหตุใดแดนศักดิ์สิทธิ์จึงเป็นสระน้ำนี้ได้
เมื่อหวังอวี่เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ฟังคำพูดของตน จึงพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “อย่ามองว่ามันเป็นเพียงแค่สระน้ำแห่งหนึ่ง เพียงแค่เจ้าก้าวเข้าไปเหยียบบนใบบัวที่ลอยอยู่ภายในสระน้ำนั้น เจ้าจะสูญเสียความเป็นตัวเองไป!”
“ความจำเสื่อม?”
“ใช่!” เมื่อหวังอวี่เห็นว่าลู่เฉินสนใจขึ้นมา นางจึงเริ่มพูดจาน่ากลัวออกไป เถ้าแก่เนี้ยที่กระดกสุราเข้าปากไปหนึ่งอึกจึงเอ่ยเตือนขึ้นมา “ภายในสระน้ำนี้ ยังมีเหล่าแมลงและหมอกพิษที่น่ากลัวอยู่อีกมาก!”
เมื่อได้ยินว่ามีแมลงและหมอกพิษ ชายหนุ่มจึงเผยรอยยิ้มออกมา “นี่คืออันตรายที่พวกเจ้าพูดถึงอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อหวังอวี่เห็นว่าเขาไม่กลัว จึงหัวเราะพลางเอ่ยออกมา “แมลงนี้ไม่ใช่แมลงธรรมดา และหมอกพิษพวกนี้ ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน!”
ทันใดนั้นลู่เฉินได้กระโดดไปยืนอยู่บนใบบัวใบหนึ่งที่ลอยอยู่ และกระโดดต่อไปที่อื่นอย่างรว
