ดเร็ว จากนั้นเพียงไม่นานก็หายไปท่ามกลางหมอกหนา
“เขาบ้าไปแล้ว?” หวังอวี่สับสนขึ้นมา เถ้าแก่เนี้ยจึงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น “เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเสียจริง”
ขณะนั้นเอง ชายชราผู้นั้นจึงพึมพำออกมา “ดูเหมือนว่าเขาจะไม่กลัวพิษร้ายภายในนี้!”
หวังอวี่และเถ้าแก่เนี้ยได้แต่สงสัย และชายชราผู้นั้นก็ได้แต่แสดงสีหน้าสงสัยออกมาเช่นกัน “เขาไปถึงประตูทางเข้าของแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว อีกทั้งยังฝ่าฝูงแมลงเข้าไปได้ด้วย!”
“ว่าอย่างไรนะ?” หวังอวี่และเถ้าแก่เนี้ยแทบจะไม่รู้อะไรเลย ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของชายชราก็พากันประหลาดใจขึ้นมา
ชายชราคิดแล้วจึงแปลงเป็นเงาร่างหนึ่งและหายตัวไป
หวังอวี่รีบตะโกนขึ้นมาทันที “ผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์ พาพวกข้าเข้าไปด้วย!”
แต่ชายชราหายตัวไปอย่างรวดเร็ว หวังอวี่จึงพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “หญิงขี้เมา!”
เถ้าแก่เนี้ยพลันสงสัยขึ้นมา “เจ้าหนุ่มผู้นี้ เคยพูดไว้ว่าตัวเขานั้นร้อยพิษไม่กล้ำกลาย!”
“เช่นนั้น แมลงล่ะ? เขาก็ไม่กลัวอย่างนั้นหรือ?” หวังอวี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย เถ้าแก่เนี้ยจึงพูดต่อ “ยามเมื่อเขาอยู่บนภูเขาที่ไร้ผู้คน แมลงเหล่านั้นก็ไม่ทำอะไรเขา ข้าคิดว่า เขาก็คงไม่กลัวแมลงเช่นกัน!”
หวังอวี่จึงรู้สึกงุนงง “หญิงขี้เมา เจ้าคิดว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้ แท้จริงแล้วคือผู้ใดกัน? เป็นเพียงขั้นสร้างรากฐาน แต่กลับประหลาดเพียงนี้!”
“เขาไม่ธรรมดาอย่างที่พวกเราคิด แม้แต่…” เถ้าแก่เนี้ยไม่กล้
