นยืนอยู่บนรูปปั้นหินนี้ จึงได้เห็นว่าด้านล่างมีตัวอักษรสลักอยู่สองถึงสามตัว ‘นิรนาม ห้ามอ่าน!’
‘นิรนาม ห้ามอ่าน?’ ในตอนแรกนั้นลู่เฉินไม่รู้ว่ามีความหมายเช่นไร แต่เมื่อคิดจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แมลงนิทราเฒ่ากลับเอ่ยขึ้นมา “เจ้าไม่ควรเข้าใกล้รูปปั้นหินมากเกินไป มิเช่นนั้นอาจได้รับการลงโทษจากสวรรค์ได้!”
“การลงโทษจากสวรรค์?” ลู่เฉินมองไปยังแมลงนิทราเฒ่าด้วยความแปลกใจ แต่เขาเพียงพยักหน้าตอบ “รูปปั้นหินทั้งสองตัวนี้ ต้องยืนห่างออกมาห้าก้าว ถ้าหากเข้าใกล้อาจจะเกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินสลัว และเกิดฟ้าผ่าฟ้าร้องที่ทำให้เจ้าถึงตายได้นะ!”
ลู่เฉินกลับไม่คิดเช่นนั้น เขายังตั้งใจจะเดินออกไปด้านหน้า
แมลงนิทราเฒ่าพลันตกตะลึงขึ้นมา “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
ไม่เพียงแมลงนิทราเฒ่าเท่านั้นที่กังวลใจ หวังอวี่ก็ตะโกนขึ้นมาเช่นกัน “อย่าเข้าใกล้รูปปั้นสองตัวนั้นนะ!”
เถ้าแก่เนี้ยมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เจ้าหนุ่มผู้นี้บ้าไปแล้ว!”
ในขณะนั้นเอง ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มขึ้นมา มีเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าผ่าลงมารอบด้าน บรรดาศิษย์ที่อยู่ด้านนอกของแท่นบูชาพากันหวาดกลัว ต่างก็แปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแท่นบูชาแห่งนี้
“แย่แล้ว การลงโทษจากสวรรค์เกิดขึ้นแล้ว!” แมลงนิทราเฒ่ารู้สึกกลัวขึ้นมา สีหน้าของหวังอวี่ดูซีดลงทันที จึงหันไปตะโกนเรียกลู่เฉิน “เร็ว รีบออกมา!”
ลู่เฉินไม่คิดสนใจ เขายังคงก้าวต่อไปด้านหน้า จนมาถึงข้างใต้รูปปั้นอีกตัวหนึ่ง จากนั้นมื
