อข้างหนึ่งก็ค่อย ๆ ยื่นไปสัมผัส ก่อนจะได้เห็นตัวหนังสือที่มีแสงสีทองมากมายนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา
แมลงนิทราเฒ่าและคนอื่น ๆ ตกตะลึงขึ้นมา ต่างแปลกใจว่าเกิดอันใดขึ้น
ลู่เฉินมองตัวหนังสือขนาดเล็กเหล่านั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจ
“เจ้ามาแล้วหรือ? ข้ารอเจ้านานเหลือเกิน! …ถ้าหากต้องการตามหาข้า จงไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ในพระราชวังไร้หน้า นำม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้ามา ในนั้นมีคำตอบที่เจ้าต้องการอยู่!” ลู่เฉินไม่จำเป็นต้องตามหาก็รู้ว่าน้ำเสียงนั้นเป็นของราชาหมื่นหน้า
เพียงแต่ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่า ราชาหมื่นหน้าจะคำนวณการมาถึงของตนได้อย่างแม่นยำเช่นนี้
“คำทำนายของเจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างน่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียจริง” หลังจากลู่เฉินรวบรวมสติกลับมา จึงหมุนตัวเดินออกไป แล้วท้องฟ้าก็กลับมาสงบดังเดิม
ทุกคนกลับรู้สึกสับสน โดยเฉพาะแมลงนิทราเฒ่าที่มองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ “เหตุใดสายฟ้าจึงไม่โจมตีเจ้า?”
ลู่เฉินจึงอธิบาย “รอบ ๆ นี้ล้วนเป็นค่ายกล ส่วนตัวข้านั้นมีความเข้าใจเกี่ยวกับค่ายกลอย่างดี ดังนั้นข้าจึงสามารถทำให้พวกมันไม่โจมตีข้าได้!”
การอธิบายของลู่เฉินทำให้แมลงนิทราเฒ่าและคนอื่น ๆ รู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อเกินไป
แล้วหวังอวี่ก็กล่าวกับลู่เฉินว่า “เจ้าเป็นเพียงคนธรรมดา เหตุใดค่ายกลนี้จึงปฏิบัติแตกต่างได้?”
เถ้าแก่เนี้ยกรอกสุราใส่ปาก สายตาจ้องมองมายังลู่เฉิน ขณะเดียวกันภายในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัย ‘แท้จริงแล้
