ีหน้าที่รายงานเจ้า” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังแมลงนิทราเฒ่า แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มตอบกลับมา “ข้าคือผู้ดูแลที่นี่ ถึงแม้จะบอกว่าข้ายอมให้เจ้าเข้าไปแล้ว แต่ตามกฎ ทุกคนที่มายังที่แห่งนี้ ต้องบอกจุดประสงค์ของตัวเองเสียก่อน”
“เช่นนั้น ผู้อื่นมาที่นี่เพราะเหตุใดกัน?”
“ทำความเคารพบรรพบุรุษ!”
ลู่เฉินได้ฟังจึงยิ้มออกมา “ข้าก็มาทำความเคารพบรรพบุรุษเช่นกัน!”
“โอ้? เท่านั้นเองหรือ?” แมลงนิทราเฒ่าไม่เชื่อก่อนจะเพิ่มพลังไม้กวาดในมือ จากนั้นแสงสว่างรูปวงกลมรอบกายลู่เฉินก็ค่อย ๆ มีขนาดเล็กลง แต่ชายหนุ่มเพียงแสยะยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าเจ้ายังคงไม่อยากให้ข้าเข้าไป”
“เพียงแค่เจ้าพูดเหตุผลที่แท้จริงออกมา ข้าย่อมยอมให้เจ้าเข้าไปแน่!” แมลงนิทราเฒ่ายิ้มอย่างมีเลศนัย
ลู่เฉินเพียงยิ้มไม่ได้พูดอะไร แต่หวังอวี่กังวลว่าแมลงนิทราเฒ่าจะทำให้ลู่เฉินถึงตายได้ ดังนั้นนางจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “ท่านผู้เฒ่า ท่านอย่าใช้พลังมากเกินไป เขาจะตายเอาได้!”
“เหตุใดเจ้าถึงเป็นห่วงเขานัก?” แมลงนิทราเฒ่ารู้ถึงนิสัยของหวังอวี่ดี ดังนั้นเขาจึงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย เหตุใดนางจึงสนใจความเป็นตายของลู่เฉินนัก
ที่หวังอวี่เป็นห่วงคือข้อตกลงระหว่างตนกับลู่เฉิน และยังมีเรื่องที่เขาสามารถทำให้ตนฟื้นสติขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นนางจึงไม่ต้องการให้เกิดเรื่องขึ้นกับลู่เฉิน
แต่หวังอวี่ไม่สามารถพูดตรง ๆ ออกมาได้ ดังนั้นนางจึงพูดเพียงสั้น ๆ “เขาเป็
