ไปที่เชิงเขา ข้าจำกัดให้เขาหาแผ่นป้ายให้พบภายในหนึ่งวัน มิฉะนั้นจะถือว่าล้มเหลว!”
หลังจากที่เถ้าแก่เนี้ยตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นางก็มองไปที่ลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ”
หวังอวี่พูดอย่างมีชัยว่า “ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะยอมแพ้ทันที อย่างน้อยก็เพื่อรักษาชีวิต”
แต่ลู่เฉินไม่พูดอันใด เพียงเดินออกจากห้องโถงไปอย่างใจเย็น
ขณะนั้น ท่านยายกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความคิด “ผู้ที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐาน จะสงบนิ่งขนาดนี้ได้หรือ?”
ในยามนี้ที่ด้านนอกตำหนักใหญ่ หวังอวี่วางมือบนสะโพกพลางจ้องไปที่ลู่เฉิน ตะโกนขู่ราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพื่อหวังให้ชายหนุ่มตกใจกลัว ส่วนเถ้าแก่เนี้ยก็มองไปที่ลู่เฉินหลังจากดื่มสุราไปสองสามอึก นางกล่าวว่า “หากเจ้าคิดจะยอมแพ้ ยามนี้ยังมีเวลาอยู่!”
“นำทางเถิด” ลู่เฉินคร้านเกินกว่าจะพูดอันใดต่อ
เมื่อเถ้าแก่เนี้ยเห็นว่าลู่เฉินตั้งใจจะไป นางจึงทำได้เพียงต้องนำทาง ส่วนหวังอวี่ก็ติดตามมาไม่ห่างและยังคงเอ่ยขู่ขวัญไม่หยุดเพื่อหวังให้ชายหนุ่มหวาดกลัว จนกระทั่งพวกเขามาถึงบริเวณเชิงเขา…
รอบภูเขาเต็มไปด้วยหมอกหลากสี
“เห็นหรือไม่? ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ที่อันตรายที่สุดในพระราชวังไร้หน้าของเรา” เถ้าแก่เนี้ยพูดขณะจิบสุรา และหวังอวี่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้าแนะนำให้เจ้ายอมแพ้ ไม่อย่างนั้นเมื่อขึ้นไปบนภูเขา เจ้าก็จะถูกแมลงข้างในนั้นกลืนกินทั้งเป็น!”
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าลู่เฉินกลับเข้าไปในหมอกโดยไม่พูดอั
