ายกล’ ที่ล้อมหนานเหยาอยู่นั้นก็ค่อย ๆ สลายหายไป
ทั้งสามพลันตกตะลึงขึ้นมา องค์ชายรองเองก็รู้สึกชะงักพลางเอ่ยออกมาว่า “เกิดอันใดขึ้น?”
ทั้งสามต่างพูดถึงเรื่องที่เสียการควบคุมธงไปเสียแล้ว
นี่จึงทำให้องค์ชายรองกังวลใจ ส่วนหานลั่วสุ่ยที่อยู่อีกด้านมีสีหน้าไม่ดีนัก “เจ้าหนุ่มผู้นี้ สามารถควบคุมสมบัติวิญญาณของผู้อื่นได้!”
“ว่าอย่างไรนะ? ควบคุมสมบัติวิญญาณของผู้อื่น?” องค์ชายรองไม่เชื่อ ในขณะที่หานลั่วสุ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ?”
องค์ชายรองยังคงคิดจะพึ่งพิงทั้งสามคนนี้เพื่อเอาชนะลู่เฉิน แต่ไม่คาดคิดว่าเพียงแค่เริ่มลงมือเท่านั้น แต่ผลกลับออกมาเป็นเช่นนี้ องค์ชายรองจึงหันไปมองโหย่วหลงและถามว่า “เจ้ามีวิธีใดหรือไม่?”
โหย่วหลงจึงตอบกลับไปว่า “ข้าจัดการเอง”
องค์ชายรองจึงถอยออกมาอยู่อีกด้านหนึ่ง แต่เขายังก็ยังไม่ลืมที่จะพูดจาข่มขู่ลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม อีกไม่นานเจ้าจบเห่แน่!”
“พ่ายแพ้ไปเสียแล้ว เจ้ายังคิดฝากความหวังไว้ที่เขาหรือ?” ลู่เฉินพูดเพียงสั้น ๆ แต่กลับทำให้โหย่วหลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เจ้าหนุ่ม ครั้งที่แล้ว นับว่าข้าปล่อยโอกาสให้เจ้ามากเกินไป แต่ครั้งนี้ ข้าจะไม่เป็นเหมือนครั้งนั้นแน่!”
“โอ้? เจ้าคิดว่าเจ้ายังจะสามารถเปลี่ยนอันใดได้หรือ?” ลู่เฉินหัวเราะ แววตาของโหย่วหลงจึงฉายความเย็นชาออกมา “ข้าจะทำให้เจ้าดูเอง”
เพียงไม่นาน ร่างของโหย่วหลงก็ค่อย ๆ จางหาย
