รธเคืองเล็กน้อย “อาจารย์ ท่านมีความสามรถเช่นนี้แทนที่จะรีบบอกข้า! ข้ากลัวแทบตาย!”
ลู่เฉินไม่ได้ตอบใด ๆ กลับยิ้มพลางมองไปยังหนานลัว “ให้ทุกคนถอยออกไปเถิด ข้าจะจัดการต่อเอง”
หนานลัวขานรับ และหันไปสั่งการให้ทุกคนแยกย้ายกันออกไปทันที และเหล่าบรรดาคนรับใช้และอารักขาภายในจวนก็ให้แยกย้ายออกไปเช่นกัน จากนั้นจึงปิดประตูใหญ่
เพียงไม่นาน รอบด้านจวนหนานลัวก็ค่อย ๆ มีหมอกหนาเกิดขึ้น ทำให้ทุกคนไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในจวนหนานลัวได้
“อาจารย์ นี่คือ?” เมื่อเห็นรอบด้านของจวนหนานลัวเกิดหมอกหนาขึ้น หนานเหยาจึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา แต่ลู่เฉินได้พาหนานเหยาและหนานลัวไปยังห้องลับ ก่อนจะมองไปยังพวกเขา และเล่าเรื่องที่น่าจะเกิดขึ้นในคืนวันนี้ให้ทั้งสองฟัง
หนานลัวได้ฟังจึงตกตะลึงขึ้นมา “ว่าอย่างไรนะ?”
หนานเหยามีท่าทางราวกับโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “องค์ชายรองอยากตายมากนักหรือ?”
ลู่เฉินยิ้มพลางเอ่ยว่า “มาก็มาเถิด เช่นนั้นจะได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้พวกเขา”
หนานลัวและหนานเหยาต่างก็สงสัยว่าคือของขวัญชิ้นใหญ่อันใดกัน แต่ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงสร้างค่ายกลที่น่าสนใจขึ้นภายในจวนหนานลัว และให้ทั้งสองแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น
…
ทว่าขณะนั้นเอง คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดก็หนีออกไปยังสถานที่ที่อยู่ไกลออกไป เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดตามมา หานลั่วสุ่ยก็พลันรู้สึกโกรธแค้นจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “สมคว
