“เอาล่ะ ถอยเสียเถิด”
หนานลัวและคนอื่น ๆ ยังคงลังเลที่จะถอยออกมา แต่ลู่เฉินกลับมองไปยังหนานเหยา “พาพวกเขาออกไป”
หนานเหยาร้อนใจขึ้นมา “ท่านอาจารย์!”
“หากยังนับถือข้าเป็นอาจารย์ จงถอยออกไปเสีย!”
คำพูดของลู่เฉินทำให้หนานเหยาอดไม่ได้ที่จะต้องมองไปยังหนานลัวและคนอื่น ๆ “พวกเราถอยไปอีกด้านหนึ่งเถิด”
หนานลัวจึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมา จากนั้นจึงนำทหารยามเกราะดำถอยไปอีกด้านหนึ่ง ส่วนคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดนั้นต่างก็คิดว่าลู่เฉินจองหองเกินไป โดยเฉพาะหานลั่วสุ่ยที่รวบรวมพลังและถ่ายทอดคำสั่งออกไปแก่คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด “จับเขา!”
“ขอรับ!”
คนเหล่านั้นจึงพุ่งตัวออกไป จากนั้นจึงแสดงเคล็ดวิชา แต่เมื่อเคล็ดวิชาเหล่านี้โจมตีไปบนร่างกายของลู่เฉิน ก็ไม่สามารถทำลายการป้องกันเก้าสิบเก้าชั้นของลู่เฉินได้
นี่จึงทำให้ทุกคนต่างรู้สึกสับสนขึ้นมา
หนานลัวได้แต่พึมพำอยู่ในใจ “เขาเป็นผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานจริงหรือ?”
ไม่เพียงหนานลัวเท่านั้น คนอื่น ๆ ต่างก็อยากรู้เช่นกัน
หานลั่วสุ่ยรู้สึกสงสัยในตัวลู่เฉินขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้ากำลังแอบซ่อนพลังปราณไว้อย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้แอบซ่อน พวกเจ้าดูไม่ออกอย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังหานลั่วสุ่ย
เมื่อพูดจบ หานลั่วสุ่ยจึงให้พวกเขาถอยออกไป
คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดต่างก็จำต้องถอยออกมา จากนั้นหานลั่วสุ่ยจึงกางฝ่ามือทั้งสองข้างออก ทุกคนต่างก็จดจ้องไปยั
