ิ้มพลางเอ่ยออกมา “ไม่กลัวก็ดี!”
แต่ทุกคนกลับกังวลใจขึ้นมา เพราะเม็ดยาที่มีพลังปราณในมือนั้น กลับกลายเป็นเพียง ‘ขยะ’ ดังนั้นคนจำนวนไม่น้อยต่างก็คิดหนีออกไปจากที่แห่งนี้ จนกระทั่งลู่เฉินมองกระบี่ในมือพลางยิ้มออกมา “ใกล้แล้ว!”
หานลั่วสุ่ยรีบเอ่ยเตือนขึ้นมา คิดว่าจะต้านการโจมตีครั้งนี้ของลู่เฉินได้
แต่ลู่เฉินกลับบีบอัดปราณกระบี่
ปราณกระบี่สามพันสายที่สุดท้ายถูกบีบอัดเหลือเพียงปราณกระบี่สามสาย และปราณกระบี่สามสายนี้ก็พุ่งออกไป
ทุกคนรีบหันไปให้ความสนใจทันที
เมื่อเห็นปราณกระบี่แรกโจมตีลงบนม่านป้องกัน ทำให้ม่านไอเย็นนั้นเกิดรอยร้าว หานลั่วสุ่ยจึงยิ้มออกมา “ขยะก็คือขยะ!”
แต่ปราณกระบี่ที่สองกลับตีจนแตกทลายลง
รอยยิ้มของหานลั่วสุ่ยจึงหายไปทันที โดยเฉพาะเมื่อปราณกระบี่สุดท้ายแทรกเข้าไปภายในม่านป้องกัน และโจมตีเข้ากับร่างของอีกฝ่าย จนตัวคนถึงกับกระเด็นออกไป
แต่หานลั่วสุ่ยนั้นสวมเกราะอ่อนป้องกันไว้บนร่างกาย ทำให้เขาเพียงแค่ถูกปราณกระบี่นี้โจมตีจนกระเด็นออกไป ไม่ได้โจมตีเข้าไปภายในร่างกาย ทว่าการโจมตีที่แข็งแกร่งเพียงนี้ ก็ทำให้พลังปราณภายในร่างกายของเขาปั่นป่วนขึ้นมา ต้องใช้เวลาสักพักหนึ่งจึงค่อย ๆ สงบลง
หนานเหยาเอ่ยขึ้นมาด้วยความเสียดาย “ไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้จริง ๆ!”
หมายเลข 36 พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บนร่างกายเขามีสิ่งป้องกัน ทำให้ต้านทานปราณกระบี่ได้”
หนานลัวเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย
