เฉินถามกลับไปว่า “เจ้ารู้จักภูเขาภูตผีแห่งแดนทักษิณา และสำนักภูเขาภูตหรือไม่?”
องค์จักรพรรดิทรงลังเล สุดท้ายจึงตอบออกไปว่า “ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ มีสถานที่เช่นนั้นอยู่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าภูเขาภูตผีแห่งแดนทักษิณานี้อยู่ที่ใด นับประสาอันใดกับสำนักภูเขาภูต!”
“โอ้ เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ?”
“ข้าไม่รู้” องค์จักรพรรดิส่ายหัว ดังนั้นลู่เฉินจึงได้เล่าเรื่องภูเขาภูตผีแห่งแดนทักษิณาและสำนักภูเขาภูตไปรอบหนึ่ง
องค์จักรพรรดิถึงกับตกตะลึงทันทีที่ได้ยิน “อันใดนะ?!”
“เจ้าไม่รู้หรือ?”
“บรรพบุรุษของพวกเราเคยลงไปที่ชั้นเก้า แต่พวกเราไม่พบทางเข้า” องค์จักรพรรดิยืนยัน ส่วนลู่เฉินก็สงสัยว่า “อาจเป็นไปได้ว่าหลังจากที่เกิดรอยร้าวที่ชั้นห้าแล้ว ชั้นที่เก้าก็เกิดรอยร้าวเช่นกัน จากนั้นก็เชื่อมโยงกับด้านหลังของสำนักภูเขาภูต พวกเขาน่าจะเปิดทางออกผ่านตรงนั้น”
“เปิดทางออกหรือ?” องค์จักรพรรดิสงสัย
ลู่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าเป็นไปตามคาด พวกเขาเข้าไปในชั้นห้าของสุสานราชวงศ์จากด้านนอก จากนั้นก็ไปที่ชั้นที่เก้า สุดท้ายก็เข้าไปในภูเขาภูตผีแห่งแดนทักษิณา!”
“นี่… เป็นไปได้อย่างไร?” องค์จักรพรรดิตกใจเป็นอย่างยิ่ง
“ข้าจะลองดู เจ้ารอข้าที่ชั้นห้า” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็พาองค์จักรพรรดิไปที่ชั้นห้า จากนั้นลู่เฉินก็มองไปที่รอยร้าวและรีบออกไป
องค์จักรพรรดิพลันตกใจกลัว “นี่”
เมื่อลู่เฉินปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาถึงกระท
