่อมร้างในเมือง เห็นเพียงว่าภายในกระท่อมนั้นดูว่างเปล่า
หลังจากที่ลู่เฉินเดินไปรอบ ๆ เขาก็พบว่ามีค่ายกลอยู่ในกระท่อม และค่ายกลนี้สามารถเข้าและออกได้โดยคนพิเศษบางพวกเท่านั้น
“ดูเหมือนว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ว่า เหตุใดพวกเขาถึงเข้าและออกจากสุสานราชวงศ์หนานโยวได้” หลังจากที่ลู่เฉินเข้าใจแล้ว เขาก็กลับไปอีกครั้ง และองค์จักรพรรดิก็ถามด้วยความสงสัย หลังจากที่เห็นลู่เฉินกลับมาอย่างง่ายดาย “เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ทางเดินเต็มไปด้วยไอภูตผี แต่หลังจากออกไปแล้ว มันเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ ในเมือง” ลู่เฉินตอบ
องค์จักรพรรดิตกใจ “อันใดนะ?”
“ไม่เชื่อหรือ?”
“นี่มัน…” องค์จักรพรรดิไม่เห็นด้วยตาของเขาเอง เขาก็รู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก แต่ลู่เฉินพลันมองมาที่เขาแล้วเอ่ยว่า “ตามข้ามา”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็หุ้มองค์จักรพรรดิด้วยเมฆหมอก เพื่อไม่ให้ไอภูตผีเข้าไปในร่างขององค์จักรพรรดิได้ ส่วนองค์จักรพรรดิก็เริ่มสงสัย “นี่มัน…”
“ตามมา” จากนั้นลู่เฉินก็พาเขาเดินออกไป
เมื่อองค์จักรพรรดิมองเห็นโลกภายนอกผ่านค่ายกล เขาก็ตกตะลึงจนตาค้าง “ข้าไม่คาดคิดว่าจะมีทางผ่านจริง ๆ!”
“ความลับนี้ ไม่มีผู้ใดพบเลยหรือ?”
องค์จักรพรรดิส่ายหน้า “ไม่มี!”
ลู่เฉินจึงไม่มีทางเลือกอื่น “ดูเหมือนว่าเจ้าต้องตรวจสอบให้ละเอียดแล้ว”
“ข้าจะตรวจสอบให้ละเอียดแน่นอน” สีหน้าขององค์จักรพรรดิจริงจังขึ้นมา อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ และลู่เฉินก็มีท่าทีสงบ
