ปยังครั้งที่เจ็ดสิบเก้าในทันที ยังขาดอีกเพียงสองครั้งเท่านั้น
ทั้งสองสิ่งนี้ ลู่เฉินไม่สามารถตามหาได้มาโดยตลอด
“ทั้งสองนี้ จะตายหรือไม่?” ลู่เฉินรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย แต่นักรบภูตเหล่านั้นต่างก็ร้องขอให้ลู่เฉินปล่อยตนไป
ลู่เฉินชำเลืองมองคนเหล่านั้นแล้วเอ่ยว่า “ในที่นี้ พวกเจ้ายังมีคนอื่น ๆ อยู่อีกหรือไม่?”
คนเหล่านั้นต่างก็มองหน้ากัน จนมีคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า “ยัง ยังมีผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่ง!”
“อยู่ที่ใด?” ลู่เฉินสงสัยว่าผู้อาวุโสคนนั้นจะสามารถเปลี่ยนเป็นรากวิญญาณใดได้อีก จากนั้นคนเหล่านั้นก็ชี้ไปยังยอดเขา
เมื่อลู่เฉินเข้าใจแล้วจึงมองไปที่คนเหล่านั้นอีกครั้ง “ถ้าหากไม่อยากตาย จงซื่อสัตย์กับข้า”
ทุกคนต่างก็พยักหน้าตอบรับ
แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไปนั้น ลู่เฉินยังคงฝังอักขระยันต์หุ่นเชิดที่จำเป็นบางอย่างไว้ภายในร่างกายของพวกเขา จากนั้นจึงปล่อยพวกเขาไป
กุ๋ยเจี่ยจื่อก้าวออกมาข้างหน้าพลางกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึง “ผู้อาวุโส ท่านนี่จริง ๆ เลย”
“ไปเถิด ไปพบผู้อาวุโสบนยอดเขานั่นเสียหน่อย”
“ท่าน ท่านจะไปจริง ๆ หรือ?”
“อะไรกัน? มีปัญหาใดหรือ?”
“นักรบภูตอาวุโสผู้นี้เป็นหนึ่งในสิบของผู้อาวุโสแห่งสำนักภูเขาภูต มีพลังมหาศาลและน่ากลัวมาก!” เพียงแค่กุ๋ยเจี่ยจื่อหวนคิดไปถึงคนผู้นั้นก็รู้สึกเนื้อตัวสั่นเทิ้มขึ้นมา แต่ลู่เฉินกลับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “ข้าจะรอดูเสียหน่อยว่าเป็นคนเช่นไร”
กุ๋ยเจี่ยจื่
