คนผู้หนึ่งเข้ามาจากด้านนอก และยังมอบกล่องบางอย่างให้ลู่เฉิน
ครั้นมองไปยังคนแปลกหน้าที่ส่งของบางอย่างมาให้ ลู่เฉินก็เพียงยิ้มพลางเอ่ยถาม “ผู้ใดส่งมาหรือ?”
คนผู้นั้นตอบเพียงสั้น ๆ “องค์ชายเจ็ด”
พูดจบ คนผู้นี้ก็หมุนตัวเดินจากไป
หนานเหยาจึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “องค์ชายเจ็ดผู้นี้คิดจะทำสิ่งใดกัน?”
หนานลัวเพิ่งได้ยินเรื่องขององค์ชายเจ็ดผู้นี้จากหนานเหยา ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเตือนทันที “ทางที่ดีคือระวังตัวเสียหน่อย องค์ชายเจ็ดผู้นี้ร้ายกาจมาก”
ลู่เฉินพลิกกล่องใบนี้ดูรอบ ๆ มันเหมือนกับกล่องแต่งหน้าของสตรีสีดำอะไรเช่นนั้น
“องค์ชายเจ็ดผู้นี้คิดจะทำสิ่งใด?” ลู่เฉินรู้สึกแปลกใจเช่นกัน จึงเปิดกล่องออกมาดู ภายในกล่องนี้ มีเทียบเชิญวางอยู่ฉบับหนึ่ง ขณะเดียวกัน บนเทียบเชิญนี้ยังถูกวางทับไว้ด้วยรูปภาพของหนังสัตว์ที่ขาดวิ่นภาพหนึ่ง
หนานเหยารีบเดินเข้ามาดู “ภาพนี้หมายถึงสิ่งใดหรือ?”
หนานลัวเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน
ภาพนี้ดูแล้วช่างรู้สึกแปลกประหลาดยิ่งนัก เพราะมองแวบแรกก็เหมือนกับภาพหนังสัตว์สีน้ำตาล ด้านบนดูไม่มีสิ่งใด แต่เมื่อมองไปอีกสักพัก ด้านบนกลับเกิดภาพหมอกชั้นหนึ่ง และมีภูเขาลูกเล็กอยู่หลายลูก
“นี่…” หนานลัวตกตะลึงขึ้นมา ขณะที่หนานเหยารู้สึกแปลกใจ “นี่คืออะไร?”
“แผนที่ชี้แดนลับแห่งแดนทักษิณา” หนานลัวตอบ
หนานเหยาพลันสงสัย “แผนที่ชี้แดนลับแห่งแดนทักษิณาคืออะไร?”
เป็นครั้งแรกที่ลู่เฉินได้ยินถึงสิ่งนี้เ
