ช่นกัน เขาจึงมองไปยังหนานลัวด้วยความสงสัย ส่วนหนานลัวก็พูดขึ้นมาว่า “แผนที่นี้สามารถชี้ช่องทางไปยังพื้นที่ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังปราณฟ้าดิน ทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามต่างก็หมายแย่งชิงกัน และผู้ฝึกตนขั้นแปลงเซียนของทั้งสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ครอบครองที่นั่นอยู่”
หนานเหยาราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงเอ่ยออกมาว่า “หมายความว่าสามารถตามหาที่อยู่ของผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามผ่านแผนที่นี้ได้?”
ทว่าหนานลัวส่ายหน้าปฏิเสธ “แผนที่นี้แบ่งออกเป็นสองส่วน เมื่อทั้งสองส่วนผนึกเข้าด้วยกัน ก็จะสามารถหาทางเข้าไปยังแดนลับนี้ได้ แต่ทางเข้าทุกทางสามารถเข้าได้มากสูงสุดเพียงสิบคน ดังนั้นแผนที่เช่นนี้จึงนับว่าล้ำค่ามาก ทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามต่างตามหาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อเตรียมพร้อมให้ศิษย์ที่มีขั้นพลังต่ำเข้าไป”
หนานเหยาเอ่ยขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “เช่นนั้นแผนที่นี้มีที่มาอย่างไร?”
“ไม่มีผู้ใดรู้ รู้เพียงแค่ว่าหากโชคดีก็อาจจะบังเอิญพบในภูเขาลึกหรือภายในท้องของสัตว์ป่าก็เป็นได้” หนานลัวอธิบาย แต่หนานเหยากลับเอ่ยขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “ทำไมจึงแปลกประหลาดเช่นนี้?”
หนานลัวขานรับ และเมื่อลู่เฉินเปิดเทียบเชิญออกมา เขาก็เผยยิ้มเย็นชาทันที “ชายหนุ่มผู้นี้นี่นะ”
หนานเหยาแปลกใจ “อาจารย์ องค์ชายเจ็ดผู้นั้นว่าอย่างไร?”
“บอกว่า คืนนี้เชิญข้าไปร่วมงานเลี้ยงที่หอดอกแก้ว และยังบอกว่าหากข้าไป จะมอบแผนที่ส่วน
