่นวายที่นี่ และยังทำให้คนของข้าบาดเจ็บ!” องค์ชายเจ็ดผู้ชั่วร้ายเอ่ยถึงสถานการณ์ออกมาก่อน ส่วนจางเชียนและตู๋ซานชิงสบตากัน คิดยิ้มหยันภายในใจ ก่อนจะค่อย ๆ ถอยกลับมายืนเคียงข้างองค์ชายเจ็ดอย่างเงียบ ๆ
ชายผู้สวมเสื้อเกราะสีเงินตะโกนขึ้นมาทันที “ล้อมพวกเขาไว้!”
เพียงพริบตาเดียว ลู่เฉินและหนานเหยาก็ถูกล้อมไว้
“ถ้าหากพวกเจ้าคิดขัดขืน พวกเจ้าจะได้รับโทษอย่างหนัก!” ชายผู้นี้ตะโกนขึ้นมา หนานเหยาจึงคิดหยั่งเชิงอีกฝ่าย “เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ?”
ชายผู้นั้นไม่คิดว่าหนานเหยาจะกล้าหาญเช่นนี้ จึงเอ่ยออกมาว่า “แม่นางน้อย รู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร?”
“ข้าไม่ใช่ภรรยาของเจ้า แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าคือใคร!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็พลันหัวเราะขึ้นมา ขณะเดียวกันชายผู้นั้นก็รู้สึกโมโหยิ่ง “ข้าคือหัวหน้าทหารหน่วยลาดตระเวน สวี่ต้าจ้วง!”
ครั้นเอ่ยจบ ชายผู้นี้ก็เอามือตบหน้าอก แสดงให้เห็นถึงร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
ไม่เพียงเท่านั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครายังสั่นขึ้นมาเล็กน้อย
แต่หนานเหยากลับคลี่ยิ้ม “ก่อนหน้าไม่กี่วันนี้ก็มีหัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ หน่วยหนึ่งที่หยิ่งผยองเช่นนี้ ผลที่ตามมาคือตายตกเช่นไรก็ไม่อาจรู้ได้!”
เนื่องจากแดนทักษิณานั้นมีพื้นที่กว้างใหญ่ ทำให้มีทหารยามหรือทหารรักษาการณ์ที่คอยรับผิดชอบแต่ละพื้นที่ไม่เหมือนกัน ดังนั้นสวี่ต้าจ้วงผู้นี้จึงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเหตุการณ์ใดขึ้น เขายั
