งคงพูดติดตลกออกมา “ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเจ้าพูดถึงเรื่องใดกัน!”
และตอนนั้นเอง หนานเหยาเพียงยิ้มพลางกล่าวกับอีกฝ่ายว่า “เจ้ารอก่อนเถิด”
ทุกคนเห็นหนานเหยาเดินออกไปจากที่ตรงนั้น ก่อนจะนำสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ดูเหมือนกระบอกไม้ไผ่ออกมา ต่อมาก็มีลูกบอลแสงสีดำลูกหนึ่งลอยขึ้นไปบนฟ้า
ทุกคนต่างแปลกใจว่านางกำลังทำสิ่งใดกัน
สวี่ต้าจ้วงตะโกนออกมาด้วยความขบขัน “อะไรกัน? ขอกำลังเสริมงั้นหรือ?”
“อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้!” หนานเหยายิ้มเย็นชา
ขณะที่ทุกคนกำลังแปลกใจในสิ่งที่นางทำ ฉับพลันนั้นก็มีคนคนหนึ่งทะยานขึ้นมาบนเวหา
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นทหารยามเกราะดำหมายเลข 36
เมื่อเห็นหมายเลข 36 นี้ ความหยิ่งยโสของสวี่ต้าจ้วงก็พลันหายไป พร้อมกล่าวด้วยความเคารพออกมาว่า “นายท่านหมายเลข 36”
“เกิดเรื่องใดขึ้น?” หมายเลข 36 เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจทันที สวี่ต้าจ้วงจึงรีบมองไปยังองค์ชายเจ็ด แต่องค์ชายเจ็ดกลับเดินนำคนอื่น ๆ ฝ่าฝูงชนออกไปเสียแล้ว
สวี่ต้าจ้วงจึงรู้สึกงุนงง “องค์ชายเจ็ด”
องค์ชายเจ็ดยังคงเพิกเฉยไม่สนใจ เพราะเขารู้ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับทหารยามเกราะดำ ไม่ว่าตนจะอธิบายอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นจึงคิดหลบออกมาเสียก่อนค่อยว่ากันจะดีกว่า
เขาทิ้งสวี่ต้าจ้วงที่มีสีหน้าลำบากใจไว้ เมื่อหนานเหยาเห็นองค์ชายเจ็ดเดินออกไปไกลจึงตะโกนขึ้นมา “องค์ชายเจ็ด อย่าคิดหนีสิเพคะ”
เมื่อหมายเลข 36 มองไปรอบ ๆ แล้วจึงหันไปถามหนา
