นเหยา “เกิดเรื่องใดขึ้นหรือขอรับ?”
หนานเหยาเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา ชายหมายเลข 36 จึงหันไปจ้องมองสวี่ต้าจ้วงแล้วกล่าวว่า “รบกวนท่านไปเดินเล่นกับข้าสักรอบ”
สวี่ต้าจ้วงตื่นตระหนก “ข้า ข้าก็ถูกคนเรียกมาเช่นกัน!”
“ถ้าหากไม่อยากตาย จงตามมา!” หมายเลข 36 เอ่ยเพียงสั้น ๆ สวี่ต้าจ้วงจึงต้องเดินตามไปอย่างว่าง่าย ขณะที่เดินอยู่นั้น เหล่าทหารคนอื่น ๆ ต่างก็หวาดกลัวจนรีบเดินออกไป ไม่กล้ารั้งอยู่ที่นี่อีก
ผู้คนที่มองดูต่างแปลกใจในตัวตนของหนานเหยา เหตุใดจึงสามารถเรียกทหารยามเกราะดำหมายเลข 36 มาได้
ส่วนหนานเหยานั้นเดินไปพลางถามลู่เฉินไปด้วย “อาจารย์ ข้าเก่งหรือไม่?”
“วิธีการเรียกเช่นนี้ ผู้ใดสอนเจ้ากัน?”
“พี่ชายของข้า เขาบอกว่าหากมีสิ่งนี้ ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับเรื่องอันตรายเช่นไรในแดนทักษิณา ก็สามารถเรียกหมายเลข 36 ได้”
“อ้อ” ลู่เฉินขานรับแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงเดินต่อไปยังจวนของหนานลัว ในขณะเดียวกัน องค์ชายเจ็ดที่เดินมาถึงโรงน้ำชาก็ตบโต๊ะด้วยฝ่ามือเดียว โต๊ะตัวนั้นหักลงทันที
ชายฝาแฝดทั้งสองนั้นหวาดกลัวจนตัวสั่น
จางเชียนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก และตู๋ซานชิงที่ถึงแม้จะเป็นอาจารย์ขององค์ชายเจ็ดก็ไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาในตอนนี้ จนกระทั่งองค์ชายเจ็ดสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “ว่ามา พวกเจ้ารู้เกี่ยวกับเขามากน้อยเพียงใด?”
จางเชียนและตู๋ซานชิงมองหน้ากัน ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกตนและลู่เฉิน
