หลิวจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อาวุโส อาจารย์ของท่านสามารถช่วยข้าแก้ปัญหาเหล่านั้นได้จริงหรือ?”
“อย่ากังวล เมื่อมีอาจารย์ของข้าอยู่ มารปีศาจล้วนไม่อาจย่างกราย” หนานเหยากล่าวอย่างมั่นใจ
หนานหลิวได้ยินเช่นนี้ก็พอใจมาก จากนั้นเขาก็หันไปมองค่ายกลที่แปลกประหลาดและถามว่า “อาจารย์ของท่านมาทำอันใดที่นี่หรือ?”
“ทำธุระ!” หนานเหยาไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่นั่งรออย่างเงียบ ๆ
ทางฝั่งลู่เฉินนั้น เขาหยิบขนนกสีดำและรูปเหมือนที่นักบวชชรามอบให้ไว้ออกมา
ภาพนี้เป็นภาพของสตรีนางหนึ่ง และลู่เฉินก็ใช้กลิ่นอายนี้กับภาพเหมือนของสตรีผู้นี้เพื่อปลดปล่อยจิตวิญญาณของเขาออกไป
กระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยาม จิตวิญญาณของลู่เฉินก็อยู่เหนือจวนหรูหราแห่งหนึ่ง ไม่นานนักเขาก็ได้เห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่นี่
ชายหนุ่มเห็นว่าสตรีนางนี้เป็นบ่าวรับใช้ของจวนแห่งหนึ่ง และฐานะของนางก็ดูไม่ธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อข้ารับใช้คนอื่นเห็นนาง พวกเขาล้วนสุภาพเป็นอย่างมาก
ครั้นเห็นเช่นนี้แล้ว ลู่เฉินก็นึกสงสัย “สตรีนางนี้คือผู้ใดกัน?”
เมื่อหนานเหยาเห็นลู่เฉินกลับออกมา นางก็คิดว่าลู่เฉินพบหมอผีแล้ว นางจึงลุกขึ้นและพูดอย่างมีความสุขว่า “อาจารย์ พบหมอผีแล้วหรือ?”
“ไม่! แต่ข้ามีเบาะแสบางอย่าง” ลู่เฉินคิดว่าตราบเท่าที่เขาไปที่จวนและพบสาวใช้นางนั้น เขาอาจจะสามารถค้นหาความสัมพันธ์ระหว่างว่านฉงหยางกับนางได้
ดังนั้นหลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็ปล่อ
