ยอักขระกลืนวิญญาณภายในร่างกายของอีกฝ่ายจนแตกกระจายออกมา และพิ่มอักขระหุ่นเชิดเข้าไปแทน
เพียงแต่เมื่ออักขระหุ่นเชิดนี้ถูกฝังลงไป หลัวซาก็ไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้
และเมื่อหลัวซาพบว่าภายในร่างกายตนนั้นไม่มีอักขระกลืนวิญญาณแล้ว ดวงตาทั้งสองจึงเบิกกว้างขึ้นทันที “ไม่มีแล้วจริงหรือ?”
“แน่นอน!” ลู่เฉินยิ้ม
หลัวซาอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ในขณะที่คนอื่น ๆ เห็นแล้วก็อยากที่จะทำเช่นนี้บ้าง เพราะคนเหล่านี้ต่างก็อยากที่จะวางมือจากการเป็น ‘มือสังหาร’ มานาน และกลายเป็นเพียงผู้ฝึกตนธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น
ตอนนี้มีโอกาสแล้ว ผู้คนเหล่านี้จึงพากันอ้อนวอน
“ท่านโปรดช่วยข้า!”
“เพียงแค่ท่านยอมช่วยข้า จะให้ข้าทำสิ่งใดย่อมได้!”
…
ลู่เฉินเพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “อย่ารีบร้อนไป เข้ามาทีละคน”
เพียงไม่นาน ลู่เฉินก็ช่วยให้คนเหล่านี้ได้รับ ‘การปลอดปล่อย’ จากนั้นจึงเพิ่มอักขระหุ่นเชิดเข้าไป แต่คนเหล่านี้กลับรู้สึกยินดีและวางแผนที่จะออกจากที่นี่ ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “ข้าไม่ได้บอกว่าให้พวกเจ้าไปจากที่นี่”
คนเหล่านี้ต่างมองหน้ากัน หลัวซาจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าเพิ่มอักขระหุ่นเชิดเข้าไปในร่างกายพวกเจ้า” สิ้นประโยคของลู่เฉิน คนเหล่านี้ต่างก็เบิกตากว้าง
จากนั้นทุกคนต่างตรวจสอบร่างกายของตนกันอย่างบ้าคลั่ง หลังจากพบว่าพวกเขาได้รับอักขระหุ่นเชิด แต่ละคนก็หวาดกลัวขึ้นมา
ลู่เฉินยิ้มพลางมองพ
