วกเขา “วางใจเถิด ข้าจะทำให้พวกเจ้าเป็นอิสระ แต่ก่อนอื่น ต้องช่วยข้าจัดการบางเรื่องเสียก่อน”
พวกเขาต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย
ลู่เฉินชี้ไปยังหน้ากากที่อยู่บนพื้นเหล่านั้นทันที “พิษของหน้ากากเหล่านี้ ข้าจัดการหมดแล้ว แต่สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำตอนนี้ก็คือนำมันขึ้นมาสวมใส่ แล้วแสร้งทำเป็นว่ายังคงอยู่ในสำนักไสยมนต์ดำต่อไป”
ทุกคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดลู่เฉินจึงต้องการให้พวกเขากลับไปยังสำนักไสยมนต์ดำ
หลัวซาอดถามขึ้นมาไม่ได้ “เหตุใดจึงต้องแสร้งเป็นมือสังหารต่อไป?”
“ข้าบอกแล้ว ยังมีบางเรื่องที่จำเป็นต้องให้พวกเจ้าช่วย”
“เช่นนั้นก็ว่ามาเถิด” หลัวซาเอ่ยถามลู่เฉินด้วยความสงสัย
“อันดับแรก บอกข้ามาว่าผู้ใดต้องการแก้แค้นข้า!”
หลัวซานำจดหมายสีดำฉบับหนึ่งออกมา “ด้านบนนี้คือรายละเอียดภารกิจ ส่วนผู้ใดนั้น พวกข้าก็ไม่รู้!”
“เช่นนั้น ผู้ใดรู้?”
“ตำหนักภารกิจของสำนักไสยมนต์ดำ สถานที่รับภารกิจและมอบภารกิจโดยเฉพาะ”
“โอ้? ตำหนักภารกิจนี้อยู่ที่ใด?” ลู่เฉินเอ่ยถาม หลัวซาจึงอธิบายต่อ “ทุกหัวเมืองสำคัญจะมีสถานที่ในการแบ่งภารกิจของพวกเรา และที่แดนทักษิณานี้ก็มีอยู่ที่หนึ่งเช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินก็พลันยิ้มออกมา “เช่นนั้นพวกเจ้าสามารถช่วยข้านัดพบพวกเขาได้หรือไม่?”
“พวกเราสำนักไสยมนต์ดำ คนที่ไม่ได้รับภารกิจจะไม่สามารถออกไปได้ ดังนั้น…” หลัวซากล่าวด้วยความหดหู่ ลู่เฉินได้ยินดังนั้นก็นำหน้ากากออกมาแล้วสวมไปย
