จนัก “ข้าต้องไปดูเสียหน่อย เพื่อความแน่ใจ”
“ไปเถิด ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าใช่คนของเราหรือไม่!” น้ำเสียงของหญิงสาวกลายเป็นเยือกเย็นขึ้นมา หลันหยาจึงขานรับทันที “ขอรับ!”
ไม่นานนัก หลันหยาก็ได้จากไป ทิ้งไว้เพียงหญิงสาวผู้นั้นที่พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ว่า “แดนศักดิ์สิทธิ์นำคนมาจำนวนมากเช่นนี้ สำนักเก้าสุขสงบจะรับมือไหวหรือ?”
ไม่เพียงแต่เจ้าสำนักมารราตรีเท่านั้นที่แปลกใจ แม้กระทั่งสำนักใหญ่ ๆ หลายสำนัก รวมทั้งผู้ฝึกตนที่ต่างก็มารอดูอยู่รอบ ๆ พวกเขาต่างก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินได้มาถึงโรงเตี๊ยมใกล้เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ภายในโรงเตี๊ยมนี้ ลู่เฉินได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับการปิดล้อมโจมตีสำนักเก้าสุขสงบมากมาย หนึ่งในนั้นยังมีชายขี้เมาที่ยังคงพูดไม่หยุด
“ข้าจะบอกอะไรแก่พวกเจ้านะ ครั้งนี้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ส่งปรมาจารย์ด้านค่ายกลมาจำนวนมาก”
“ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน ว่ากันว่าพวกเขายังเตรียมที่จะรวบรวมกำลังจากหลาย ๆ สำนัก เพื่อเตรียมทำลายกองกำลังของสำนักเก้าสุขสงบ”
“เช่นนั้น พวกเจ้าคิดว่ากองกำลังของสำนักเก้าสุขสงบจะสามารถต้านทานได้หรือไม่?” มีบางคนอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามขึ้นมา
“ย่อมไม่ได้แน่นอน!” มีบางคนเอ่ยสรุปออกมา
และยังมีบางคนพูดขึ้นมาว่า “ใช่ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ส่งปรมาจารย์ด้านค่ายกลระดับสูงมาจำนวนมาก และปรมาจารย์ด้านค่ายกลเหล่านี้ยังได้รับการสนับสนุนจากทุกสำนัก ดังนั้นมีหรือที่สำนักเก
