ุโสสวีมองไปยังลู่เฉินพลางขมวดคิ้วมุ่น “พ่อหนุ่ม เจ้าอยากตายหรือ?”
“ไม่ใช่ข้าที่อยากตาย แต่เป็นพวกเจ้าที่กำลังยั่วยุข้า” ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ผู้อาวุโสสวีจึงตะโกนขึ้นมา “นี่คือพื้นที่ของสำนักกู่หวง ในเมื่อพวกเจ้าเข้ามา พวกข้าก็จำเป็นต้องขัดขวาง!”
“พื้นที่ของพวกเจ้า …สลักชื่อไว้หรือ? หรือจะบอกว่ารอบด้านนี้มีเขียนไว้ว่าเป็นของพวกเจ้า?” ลู่เฉินย้อนถาม
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็ตกตะลึงขึ้นมา พวกเขาไม่คิดว่าลู่เฉินจะกล้าพูดท้าทายกับผู้อาวุโสสวีเช่นนี้ และเมื่อได้ฟัง… ผู้อาวุโสสวีที่ครุ่นคิดอยู่ก็พลันพูดขึ้นว่า “พ่อหนุ่ม ข้าว่าเจ้าต้องอยากตายเป็นแน่ ใช่หรือไม่?”
“คนที่อยากให้ข้าตาย ป่านนี้หญ้าสูงท่วมป้ายหลุมศพกันหมดแล้ว”
“หยิ่งผยองนัก!” ผู้อาวุโสสวีตะโกนขึ้นมา จากนั้นจึงแสดงเคล็ดวิชาออกไป ทำให้รอบกายลู่เฉินปรากฏก้อนหินขนาดใหญ่มหึมามากมายนับไม่ถ้วน ก่อนที่หินพวกนั้นจะ ‘พุ่ง’ เข้าหาลู่เฉิน ทำให้คนที่เห็นต่างก็รู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก
ทว่าเถาวัลย์เหล่านี้ก็ยังคงไม่หายไป! นี่จึงแสดงให้เห็นว่าลู่เฉินนั้นยังไม่ตาย
ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงขึ้นมา
และเมื่อผู้อาวุโสเห็นดังนั้น เขาก็พลันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองไปรอบด้านทันที “พ่อหนุ่ม เจ้าคิดว่าซ่อนตัวเช่นนี้ ข้าจะหาเจ้าไม่เจองั้นหรือ?”
ขณะนั้นเอง จู่ ๆ ลู่เฉินก็ปรากฏตัวขึ้นมาที่ฝั่งตรงข้ามภูเขานี้ ชายหนุ่มยืนยิ้มพลางเอ่ยออกม
