าพอหรือรู้เรื่องยาพิษมากพอ พวกเขาก็จะไม่กล้ามาที่นี่”
“อันตรายขนาดนั้นเลยหรือ?” หลี่ว์ซือตกใจ
ลู่เฉินมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “นอกจากนี้ ที่นี่ก็มีพืชมากมายที่สามารถสร้างภาพลวงได้”
“ภาพลวง?” หลี่ว์ซือเบิกตากว้าง ส่วนลู่เฉินก็อธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “สมุนไพรวิญญาณมายา มันจะแปลงร่างเป็นสมุนไพรชนิดอื่นได้ แต่มันมีพิษร้ายแรงยิ่ง ถ้าเจ้าคิดว่ามันเป็นสมุนไพรที่เจ้าต้องการแล้วไปเด็ดมันเข้า เจ้าอาจจะถูกไอพิษกัดกร่อนตั้งแต่ที่เข้าใกล้มันจนตกอยู่ในภาพลวง และยิ่งขั้นพลังของเจ้าสูงเท่าใด ภาพลวงก็จะยิ่งสมจริงมากเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ว์ซือก็ถอนหายใจ “แล้วเจ้าเคยมาที่นี่บ่อยหรือไม่?”
“ข้าเคยมาเก็บสมุนไพรที่คนอื่นไม่ต้องการบ้างรอบ ๆ ตีนเขา ส่วนบนภูเขานั้นข้าไม่กล้า ทว่าตอนนี้ไม่มีปัญหานั้นแล้ว”
หลี่ว์ซือไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงไม่มีปัญหาอีก แต่เขาก็ไม่ได้ถาม
ขณะเดียวกัน ลู่เฉินพลันหลับตาแล้วใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อตรวจสอบรอบภูเขา และลองเสี่ยงโชคดูว่าชายในชุดคลุมสีฟ้ายังอยู่ที่นี่หรือไม่
ในตอนแรก ลู่เฉินเห็นสมุนไพรแปลก ๆ มากมาย
แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เห็นเงาร่างของคนผู้นั้นที่กำลังนั่งขัดสมาธิในพื้นที่เปิดโล่งบนยอดเขา โดยมีสมุนไพรบางชนิดวางไว้รอบ ๆ ตัว ก่อตัวเป็นค่ายกลแปลกประหลาดเพื่อให้พลังของสมุนไพรเหล่านั้นสามารถเข้าสู่ร่างกายของคนผู้นี้ได้ทีละน้อย
“น่าสนใจ!” เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู
