พียงนี้?!
ขณะนั้นเอง โจวอวี๋ก็ได้กลับไปยังฝั่งที่คนของสำนักเก้าสุขสงบนั่งอยู่ และเผยยิ้มให้แก่ลู่เฉิน “ผู้อาวุโส เป็นเช่นไร? แบบนี้พอได้หรือไม่!”
“ยังดีไม่พอ!” ลู่เฉินยิ้ม
“เช่นนี้ยังไม่พออีกหรือ?!” โจวอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อเล็กน้อย
ส่วนหนานเหยา นางเผยยิ้มออกมาทันทีพลางเอ่ยว่า “อีกไม่นานก็จะถึงคู่ของท่านอาจารย์แล้ว เมื่อถึงเวลานั้น รอดูท่านอาจารย์ของข้าได้เลยว่าเขาจะจัดการกับคนของวังเหมันต์สงัดเช่นไร!”
เมื่อได้ยินนามวังเหมันต์สงัด ลู่เฉินพลันหุบยิ้มลง ในใจก็หวนคิดไปถึงท่านอาจารย์ของตน
ทางด้านหนานเหยาและคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าลู่เฉินนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ พวกเขายังคงคุยเล่นกันต่อไป
จนกระทั่งกู่ทงประกาศว่า “รอบถัดไป เกาจี้แห่งวังเหมันต์สงัด ปะทะลู่เฉินแห่งสำนักเก้าสุขสงบ”
เมื่อเสียงประกาศจบลง รอบ ๆ สนามก็เกิดเสียงครึกครื้นขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าลู่เฉินนั้นเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน และสำหรับผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่งแล้ว การจัดการกับชายหนุ่มผู้นี้ก็ง่ายดั่งบี้มด!
บางคนจึงคิดว่าลู่เฉินต้องยอมแพ้เป็นแน่
แต่ชายหนุ่มกลับลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ และค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปบนสนามประลอง
ทางฝั่งโหย่วหลงแห่งวังเหมันต์สงัด เขาได้เผยแววตาสีน้ำเงินที่น่ากลัวออกมา ก่อนจะหยิบขวดสีน้ำเงินและยื่นให้แก่เกาจี้
เกาจี้พลันแปลกใจ “ผู้อาวุโสโหย่ว นี่คือ?”
“ข้ามีความแค้นกับชายผู้นี้ ข้าต้องการจับเป็นและค่อย ๆ ท
