ในใจก็นึกสงสัยไปด้วยว่าเหตุใดสำนักเก้าสุขสงบจึงได้ถือครองสิทธิพิเศษนี้!
ปิงหลิวหลีและพวกพ้องเองก็มึนงงเช่นกัน
ส่วนลู่เฉิน… เขาค่อย ๆ ลืมตา ก่อนจะรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง
กู่ทงมองไปยังลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “สิทธิพิเศษอันดับที่หนึ่งร้อยนี้ มอบให้เจ้า”
“อันใดนะ?” ทุกคนต่างสับสน และปิงหลิวหลียิ่งไม่เข้าใจ “ผู้อาวุโสกู่ นี่…”
สำนักต่าง ๆ ต่างไม่ยอมรับ พากันถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
ทว่ากู่ทงไม่คิดอธิบาย เขาเพียงกวาดตามองนิ่ง ๆ และพูดว่า “แดนศักดิ์สิทธิ์มีอำนาจในการใช้สิทธิพิเศษนี้ พวกเจ้า…. ข้องใจงั้นหรือ?”
ปิงหลิวหลีรู้สึกอึดอัดจนทำตัวไม่ถูก ส่วนผู้คนจากสำนักต่าง ๆ แม้พวกเขาจะทราบถึงสิทธิพิเศษนี้ แต่กลับยังคงคาใจ เพราะมันไม่เคยถูกใช้มานานแล้ว เหตุใดจู่ ๆ ถึงเอามันกลับมาใช้อีกเล่า?
ผู้ที่ไม่รู้ยังคงคิดว่ากู่ทงและลู่เฉินนั้นมีความเกี่ยวข้องกัน
แต่เพียงไม่นาน ทุกคนก็พอจะคาดเดาบางอย่างได้ว่าคงมีใครบางคนหมายเอาชีวิตลู่เฉิน เพราะอย่างไรเสียชายหนุ่มก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน หากเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ นี่มันก็เป็นการหาเรื่องตายชัด ๆ!
ปิงหลิวหลีที่สงสัยในประเด็นนี้ต้องการจะคัดค้าน นางอ้าปากเตรียมจะกล่าว “นี่…”
“พวกเจ้าสามารถปฏิเสธได้ แต่เมื่อปฏิเสธ นั่นหมายความว่าทุกคนของสำนักเก้าสุขสงบจะไม่สามารถเข้าร่วมได้!” กู่ทงข่มขู่ ทำให้ปิงหลิวหลีมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เช
