ลิวหลี “เจ้าสำนัก ท่านคงไม่ได้รังเกียจพวกเราใช่หรือไม่?”
“ข้าไม่ได้รังเกียจพวกเจ้า เพียงแต่คนพวกนี้ …น่ารังเกียจเกินไป” ปิงหลิวหลีส่ายหัว
เมื่อหนานเหยาได้ฟังจึงเผยยิ้มออกมา “วางใจเถิด เพียงแค่โจวอวี๋คว้าอันดับหนึ่งมาได้ สำนักเก้าสุขสงบย่อมมีชื่อขึ้นมา”
เมื่อปิงหลิวหลีได้ฟังก็รู้สึกว่าเป็นไปได้ยากนัก “ได้ติดอยู่ในสิบอันดับแรกก็เพียงพอแล้ว”
ทว่าหนานเหยากลับมองไปยังโจวอวี๋แล้วกล่าวว่า “เจ้าต้องชิงอันดับหนึ่งมาให้ได้!”
“วางใจเถิด มีสมบัติวิญญาณทั้งสามชิ้นอยู่ ต่อให้ต้องสู้กับยอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดก็ยังไหว!” โจวอวี๋กล่าวด้วยความมั่นใจ ส่วนหนานเหยาเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจเช่นกัน
แต่ปิงหลิวหลีกลับรู้สึกกังวลใจ “คนของสำนักค่ายกลสวรรค์เก่งกาจเรื่องค่ายกล และคนของพรรคเมฆาเพลิงก็มีความเข้าใจในเคล็ดวิชาธาตุไฟ ไหนจะยังมีพรรคหมื่นเต๋าอีก ในงานประลอง พวกเขาต้องคิดหาวิธีลงมือกับเราแน่นอน! ”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ค่ายกล’ หนานเหยาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย “ท่านอาจารย์ ถ้าหากเขาต้องเผชิญหน้ากับค่ายกลและถูกกังขังอยู่ในนั้นล่ะ?”
ปัญหานี้โจวอวี๋เองก็ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเช่นกัน และมันก็ยากที่จะคาดเดาเสียด้วยว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ดังนั้นเขาจึงมองไปยังลู่เฉิน
ชายหนุ่มก็พลันกล่าวปลอบใจว่า “เจ้าพยายามให้มากก็พอ เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
“ท่าน ช่วยข้า?” โจวอวี๋มองลู่เฉินด้วยความประหลาด
