นด้ายสีขาวนั้นเอาไว้ด้วยมือเดียว!
ผู้อาวุโสเทียนหลงที่เห็นการกระทำนั้นได้กล่าวดูแคลนว่า “เจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น ทว่าก็อยากร่วมสนุกด้วยงั้นหรือ?”
ผู้คลั่งไคล้เต๋ารู้ว่าลู่เฉินกำลังจะลงมือ เขาจึงรีบพูดกับลู่เฉินว่า “เขาโง่เขลาเบาปัญญาไปบ้าง ดังนั้นขอท่านได้โปรดเบามือด้วย”
ทุกคนต่างสงสัยว่าเหตุใดผู้คลั่งไคล้เต๋าถึงได้พูดเช่นนั้นกับลู่เฉิน
ทว่าชายหนุ่มกลับเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ผู้ที่หาเรื่องข้า …ไม่เคยมีสักคนที่มีจุดจบที่ดี!”
ผู้อาวุโสเทียนหลงหัวเราะเยาะ “แค่เจ้า? ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน? กล้าที่จะท้าทายข้า?”
แต่ครู่ต่อมาด้ายเหล่านี้กลับถูกดึงแรงขึ้น อีกทั้งตัวแส้หางม้ายังเริ่มสั่นสะท้าน คล้ายกับว่ามันสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวบางอย่าง
ผู้อาวุโสเทียนหลงรู้สึกฉงนกับปฏิกิริยาเช่นนี้ของแส้ในมือ เขารีบควบคุมแส้ …แต่มันกลับไม่ได้ผล ราวกับว่าแส้นั้นอยู่เหนือการควบคุมของเขาไปแล้ว!
หลี่ว์ซือจึงฉวยโอกาสนี้ปล่อยหมัดออกไป!!
สิ่งนี้เป็นดั่งบทเรียนราคาแพงของผู้อาวุโสเทียนหลงที่ไม่เตรียมการป้องกันตัว
และผลลัพธ์ของมันก็คือ ร่างของผู้อาวุโสเทียนหลงที่บินเหินไปกลางอากาศ ก่อนที่ตัวคนจะไปชนเข้ากับเนินเขาที่อยู่ไม่ไกล ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่บนเขาลูกนั้น
ผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึง
หลี่ว์ซือเตรียมจะพุ่งเข้าไปซ้ำต่อ แต่ผู้อาวุโสเทียนหลงกลับกระโดดขึ้นไปในอากาศ มองลงมาที่ลู่เฉินพลางเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ย
