วยุยงว่า “ท่านเจ้าเมืองเชียน ท่านรีบลงมือเถิด!”
เชียนว่านไหลสั่งทันทีว่า “ลงมือ!”
แต่เมื่อคนเหล่านี้กำลังจะลงมือ ลูกศรสีทองสายหนึ่งพลันพุ่งผ่านสุญญะเข้ามา
เชียนว่านไหลตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้ทำอันใด ลูกศรสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา ด้านบนนั้นมีคำว่า ‘หนานโยว’ สลักเอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนี้ เชียนว่านไหลก็ตกใจจนแข่งขาอ่อน “ศรทองหนานโยว!”
ชิงซานและคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง ก่อนพากันคุกเข่าลงทันที ส่วนเชียนว่านไหลก็ตกใจ สองมือกุมลูกศรสีทองไว้แน่น
สือเซียวและหนานกงมู่ต่างสงสัยว่านี่มันเกิดอันใดขึ้น?
และในยามนี้ ศรทองหนานโยวพลันสั่นไหว จากนั้นก็มีเสียงแหบชราดังออกมาจากภายในลูกศรสีทองนี้ “ท่านเจ้าเมืองเชียนแห่งเมืองเต๋าเมฆาสินะ?”
“ขะ ขอรับ ข้าน้อยเอง!” เชียนว่านไหลตอบอย่างตะกุกตะกัก
“ว่ากันว่าเจ้ากำลังจับกุมชายชื่อลู่เฉินใช่หรือไม่?”
“ขะ ขอรับ!”
“ปล่อยเขาไป อย่าทำให้เขาลำบากใจอีก ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเป็นเจ้าเมืองแล้ว!” หลังจากที่เสียงแหบชราออกคำสั่ง ลูกศรสีทองก็กลายเป็นแสงแล้วหายวับไป
ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นพลันตกตะลึง
หนานกงมู่แสดงสีหน้าบิดเบี้ยว นางไม่อาจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ได้!! “นี่มันเกิดเรื่องบัดซบอันใดขึ้น?”
หนานเหยาจึงเอ่ยอย่างโอ้อวดทันที “ศรทองหนานโยวไปที่ใด ก็เหมือนกับผู้อาวุโสของสำนักตรวจการมาเยือน และข้าราชการผู้ใดได้ยินคำสั่งของเขาล้วนต้องปฏิบัติตาม มิฉะนั้
