์สิทธิ์และราชวงศ์ ข้าล้วนไม่รู้จัก ข้าจะขอหยิบยืมได้อย่างไร?”
สือเซียวตอบว่า “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อาจจะไม่ได้ แต่ราชวงศ์นั้นได้”
“เจ้ารู้จักคนในราชวงศ์รึ?”
“ตระกูลสือของข้าพอรู้จักอยู่บ้าง และเมื่อคราวที่แล้วเจ้าหนุ่มผู้นั้นได้สังหารผู้ตรวจการไปท่านหนึ่ง! ขอเพียงพวกเราเขียนร้องเรียน ข้าคิดว่าราชวงศ์จะไม่ปล่อยเขาไปแน่!”
“สังหารผู้ตรวจการ? มันเกิดขึ้นเมื่อใด?” หนานกงมู่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย
ครั้นสือเซียวอธิบายเรื่องนี้จบ หนานกงมู่ก็พลันถามด้วยความสนใจทันที “เหตุใดเขาจึงไม่ถูกสอบสวน?”
“ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้ เพียงแต่มันสามารถยืมมีดฆ่าคนได้ก็มากพอแล้ว” สือเซียวกล่าวอย่างจนใจ
“ยืมอย่างไร?”
สือเซียวมองไปรอบ ๆ และพูดเสียงเบาว่า “เราสามารถไปหาเจ้าเมืองเต๋าเมฆา และบอกว่าเจ้านั่นสังหารผู้ตรวจการ ข้าคิดว่าเจ้าเมืองท่านนี้จะต้องอยากสร้างความดีความชอบอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น ศิษย์พี่หญิง ท่านเกลี้ยกล่อมดี ๆ เสียหน่อย ข้าคิดว่าเขาจะต้องออกไปล้อมรอบจวนของสำนักเก้าสุขสงบ และทำให้พวกเขาส่งมอบตัวคนอย่างแน่นอน!”
หนานกงมู่ยิ้มออกมาทันที “ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังมีประโยชน์อยู่!”
“นั่นเพราะคำสั่งสอนของศิษย์พี่หญิงหนานกง!”
“ไป ไปที่จวนท่านเจ้าเมือง!”
สือเซียวพยักหน้า รีบตามหนานกงมู่ออกไปจากที่แห่งนี้
…
ในขณะนี้ลู่เฉินยังไม่รู้ว่าสือเซียวต้องการใช้ลูกไม้เดิม ๆ เพื่อให้ตัวเขายอมจำนน
จนกระทั่งห
