วกเขาแวบหนึ่งแล้วฉีกยิ้ม “พวกเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเขาทำลายค่ายกลได้ง่าย ๆ หรือ?”
หนานเหยาสงสัย “หรือว่าค่ายกลนั้นจะหยุดพวกเขาได้?”
“ไม่ได้!” ลู่เฉินตอบทันที
“หยุดไม่ได้ แล้วเหตุใดท่านจึงมีความสุขนัก?”
“แม้ว่าจะหยุดพวกเขาไม่ได้ แต่หากพวกเขาบังคับให้เปิดออก ค่ายกลจะระเบิดทันที เช่นนั้น… หากพวกเขาไม่ตายก็คงบาดเจ็บไม่น้อย!” ลู่เฉินยิ้ม
พวกเขาสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกหนึ่งหลังจากได้ยินสิ่งนี้
จากนั้นทั้งสามคนก็จ้องมองไปยังที่อันไกลแสนไกล ราวกับว่ากำลังรอละครฉากเด็ดอย่างไรอย่างนั้น
กลับมาที่อีกด้านหนึ่ง ขณะนี้เหล่าผู้อาวุโสยังคงถ่ายเทพลังปราณเข้าไปในกระบี่อย่างต่อเนื่อง ก่อนเป็นซือตู๋เทียนที่พูดขึ้นเมื่อเห็นว่ามีพลังปราณสะสมเพียงพอแล้ว “ทุกท่านหยุดมือได้แล้ว!”
ทุกคนพลันปล่อยมือ
ก่อนที่กระบี่เหล่านั้นจะรวมเข้าด้วยกันแล้วพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามทำลายค่ายกลให้แหลกละเอียด
แต่เมื่อทุกคนเผยสีหน้าคาดหวังออกมา… ทันใดนั้นก็มีเสียงดัง ‘ตู้ม!’
ภูเขาทั้งลูกพลันราบเป็นหน้ากลอง!!!
หนานเหยาที่ยืนอยู่ตรงนั้นรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกอันทรงพลังที่ส่งตัวนางขึ้นไปกลางอากาศ เช่นเดียวกันกับหลี่ว์ซือและเจี่ยลัวที่แทบไม่อาจหยั่งเท้าไว้ได้
ส่วนลู่เฉินที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วเข้าไปยืนอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่
“นี่…” หนานเหยาพยายามลุกขึ้น จากนั้นก็มองไปยังจุดที่ไกลออกไป
ภูเขาทั้งลูกหายไป และรอบด้า
