ืองนี้มีศิษย์ที่ขั้นพลังต่ำจำนวนมากกำลังขุดแร่อยู่ที่นั่นเช่นเดียวกับ ‘คนขุดแร่’ และรอบ ๆ ก็มีทหารรักษาการณ์ที่มีขั้นพลังสูงอยู่รอบ ๆ
ไม่เพียงแค่นั้น บนหอคอยสูงยังมีผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น และมีป้ายเตือนที่สะดุดตาแขวนอยู่บนหอคอยสูงเขียนไว้ว่า ‘เขตของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้า!’
แต่ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไม่ได้สนใจมันเลย และยังคงเดินไปที่ทางเข้าเหมือง
และเพราะเช่นนั้น จึงเป็นธรรมดาที่กลุ่มศิษย์ซึ่งมีหน้าที่ลาดตระเวนของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์จะเข้ามาล้อมรอบลู่เฉินและพวกเอาไว้
ผู้นำของกลุ่มลาดตระเวนชี้ไปยังป้ายที่แขวนอยู่ “เจ้าเห็นหรือไม่? ว่านี่คือเขตของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์”
“ข้ากำลังตามหาสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าพอดี” ลู่เฉินมองคนเหล่านี้ด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมโดยรอบก็พากันหัวเราะเสียยกใหญ่
บางคนถึงกับเย้ยหยัน “เจ้ามาจากไหน กล้ามาเกเรที่นี่หรือ?”
หลี่ว์ซือคิดจะลงมือ แต่หนานเหยากลับห้ามเอาไว้ “ข้าเอง ข้าเอง เจ้าก็อย่าแย่งซีนข้านักเลย!”
หลี่ว์ซือตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ หนานเหยาก็ตบฝ่ามือขึ้นไปกลางอากาศ ส่งรอยฝ่ามือสีดำให้กระแทกเข้าใส่คนที่กล่าวเย้ยผู้นั้น
ชายคนนั้นถูกโจมตีจนกระเด็นออกไป
คนอื่น ๆ ที่เห็นก็โกรธจัดและเตรียมพร้อมที่จะโจมตี แต่หนานเหยากลับโจมตีพวกเขาจนกระเด็นลอยไปได้อ
