ะลองเช่นไร ก็ไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้!
ในทางกลับกัน ลู่เฉินเพียงยิ้มออกมา “ถ้าหากทำไม่ได้ ก็ยอมแพ้เสียเถิด!”
หลันเสี้ยวรู้ว่าถ้าหากยอมแพ้ต้องตายเป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงไม่หยุด รีบหยิบยันต์ลี้ธรณี คิดวางแผนจะหนีไป แต่ลู่เฉินกลับยิ้มขณะมองมายังเขา “อย่าพยายามนักเลย ที่นี่ไม่สามารถใช้ยันต์ลี้ธรณีได้!”
แน่นอน! หลันเสี้ยวไม่เชื่อ แต่เมื่อยันต์ลี้ธรณีไม่เกิดผลใด ๆ ผลลัพธ์นี้จึงทำให้เขาประหลาดใจจนถึงขนาดหน้าซีดเผือด!
“ว่ามาเถิด เจ้าให้ท่านปู่ข้ากินสิ่งใดเข้าไป!” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลันเสี้ยวกระวนกระวายใจ “ข้า… ข้าไม่รู้!”
“ไม่รู้?”
“ใช่ คนของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์สั่งให้ข้าทำ” หลันเสี้ยวสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่สายตาของลู่เฉินกลับวาววับขึ้นมา “ความตายมาอยู่ตรงหน้าแล้วยังจะไม่พูดหรือ?”
“ข้า… ข้าไม่รู้จริง ๆ!” หลันเสี้ยวร้อนใจ
เจตนาฆ่าของลู่เฉินนั้นชัดเจนมาก เถาวัลย์มากมายพากันพันล้อมหลันเสี้ยวไว้ ทำให้อีกฝ่ายอึดอัดจนต้องร้องออกมา “ได้โปรด ได้โปรดปล่อยข้าไป!”
ขณะนั้นเอง ชั้นรากฐานที่เจ็ดสิบเอ็ดก็พลันเสร็จสมบูรณ์!
ยอมแพ้แล้ว?
ลู่เฉินแสยะยิ้มออกมา จ้องมองไปยังหลันเสี้ยวพร้อมเอ่ยถาม “ว่ามา เจ้าให้ท่านปู่ข้ากินสิ่งใด และคนที่อยู่เบื้องหลังคือผู้ใด!”
“ผู้อาวุโสหกแห่งสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ มีนามว่าตู๋เหล่าลิ่ว!” หลันเสี้ยวตะโกนออกมา แต่ลู่เฉินกลับเผยแววตาเย็นชา และจู่ ๆ เถาวัลย์ก็ยิ่งรัดแน่นข
