กฟ้าศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน!
แต่แทนที่ลู่เฉินจะทำอันใดคนพวกนั้นหลังรู้ความจริง ชายหนุ่มกลับยิ้มเย็นชา “กลับไปบอกสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ หลังจากนี้ส่งมาเท่าใด ข้าก็จะกำจัดไปเท่านั้น!”
พูดจบ ลู่เฉินก็ยิ้มพร้อมหันไปทางผู้เฒ่าอ้วน “ผู้อาวุโสสาม รบกวนท่านจัดการคนพวกนี้ที ก่อนจะนำพวกเขาไปทิ้งไว้ยังเชิงเขาด้านล่าง รอให้คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์มาเก็บศพพวกเขาไป!”
“อืม!” ผู้เฒ่าอ้วนตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะขานรับ จากนั้นจึงสั่งคนให้ไปจัดการ
เมื่อเรื่องนี้จบลง ลู่เฉินพลันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สุดท้ายจึงพบชายผู้หนึ่งที่เป็นคนมอบของกินบางอย่างให้แก่ท่านปู่ลู่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน
ชายผู้นั้นมีผมสีน้ำเงิน สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน รวมทั้งถุงมือก็ยังสีน้ำเงิน
แต่แม้จะเห็นเป้าหมายแล้ว ทว่าลู่เฉินไม่ได้ลงมือทันที กลับมองไปยังผู้คนรอบ ๆ แล้วยิ้มออกมา “ข้าคิดว่าคนที่อยู่ที่นี่ ยังมีคนของสำนักอื่นและกองกำลังอื่นแฝงตัวอีก …ใช่หรือไม่?”
ทุกคนพลันตกใจขึ้นมา
“ถ้าหากไม่อยากถูกกำจัด ทางที่ดีที่สุดพวกเจ้าจงหยุดคิดเล็กคิดน้อยเสีย”
ทุกคนต่างมองหน้ากัน และเมื่อลู่เฉินเห็นว่าไม่มีผู้ใดพูดอะไร เขาจึงพูดต่อ “เช่นนี้ หมายความว่าไม่มีผู้ใดยอมไปแล้ว?”
ทุกคนต่างแสดงความมุ่งมั่นที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป
ลู่เฉินจึงพยักหน้า “ได้ คนที่ยินยอมอยู่ที่นี่ ข้าจะปฏิบัติอย่างเป็นธรรมกับพวกเจ้า!”
ขณะนั้นเอง ได้มีคนหนึ่งพูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ขึ้นมา “พวก
