จ”
“ไม่พอใจอันใด?”
“พวกเขาพูดว่า เจ้าสำนักอ่อนแอเช่นนี้ คุณสมบัตินับว่าไม่เพียงพอ! สู้ให้เจ้าเป็นเสียยังดีกว่า!”
ผางต้าตู้ หรือผู้เฒ่าอ้วนมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“ดูเหมือนว่า ข้าต้องจัดระเบียบคนพวกนี้เสียหน่อย” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
ผู้เฒ่าอ้วนถอนหายใจออกมา “เฮ้อ คนพวกนี้ เพราะว่าความสามารถโดดเด่นเกินไป จึงทำให้พวกเขามั่นใจมาก และไม่คิดเคารพผู้ใด!”
ลู่เฉินที่ได้ฟังก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าสำนักของพวกเจ้า ตอนนี้อยู่ที่ใด?”
“เจ้าสำนักอยู่ภายในถ้ำสุขสงบ คาดว่าคงมีเพียงเจ้าที่มีคุณสมบัติสามารถเข้าไปได้” ผู้เฒ่าอ้วนอธิบาย
ลู่เฉินพยักหน้า ก่อนจะให้ผู้เฒ่าอ้วนนำทางหนานเหยาและคนอื่น ๆ ไปพักผ่อนเสียก่อน ส่วนตัวเขาจะเข้าไปในถ้ำ
…
ขณะนั้นภายในถ้ำสุขสงบ ปิงหลิวหลีจ้องมองไปยังรูปปั้นด้วยความหดหู่ใจ “ท่านบรรพชน ตอนนี้มีผู้คนมากมายมายังสำนักเก้าสุขสงบ แต่ข้าไม่รู้ว่าจะจัดการพวกเขาเช่นไร”
“เมื่อก่อนจัดการเช่นไร ตอนนี้ก็จัดการเช่นนั้น”
“แต่คนพวกนี้หยิ่งยโสเกินไป ขั้นพลังของข้าก็ยังไม่ฟื้นฟู ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถควบคุมพวกเขาได้” ปิงหลิวหลีพูดด้วยความหดหู่
“แล้วบุตรศักดิ์สิทธิ์ล่ะ?” จิ่วโหยวที่อยู่ภายในรูปปั้นถามอย่างสงสัย
“เขา… เหมือนจะสูญหายไปเสียแล้ว ไร้ซึ่งเบาะแสใด” ปิงหลิวหลีตอบอย่างไร้ทางเลือก
“เช่นนั้นคงทำได้เพียงรอเขากลับมา” จิ่วโหยวตอบเรียบ ๆ
ปิงหลิวลี่ที่ได้ฟังอดถามขึ้นมา
