จ้าแมวโมโห
“แล้วเจ้ามีชื่อหรือไม่?”
“มี ข้าคืออสูรมารอันดับหนึ่ง ราชาแห่งหมู่มาร และจ้าวแห่งแดนมาร!”
”ข้าพูดถึงชื่อ ไม่ได้พูดถึงฉายา!” ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่แมวตัวนั้นก็พลันถามอย่างตกตะลึงว่า “นามพวกนี้ไม่ใช่ชื่องั้นหรือ?”
”ข้าว่าชื่อสัตว์ประหลาดกลืนพ่นที่ข้าตั้งยังดีกว่าเสียอีก!” ลู่เฉินขี้เกียจจะใช้ชื่อยาว ๆ ของมัน
แต่แมวตัวนี้กลับโมโห มันตั้งท่ากำลังจะโต้เถียงกับลู่เฉิน ทว่า…
ชายหนุ่มกลับหยิบศิลาจารึกออกมาและสั่งว่า “เจ้าจงไปซ่อนข้างในเสีย!”
“ไม่ ข้าไม่อยากเข้าไป!”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็คิดจะติดตามข้าอย่างเปิดเผยหรือ?” ลู่เฉินหยอกเย้า แต่แมวตัวนั้นกลับพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ถูกต้อง!”
”หยุดพูดไร้สาระ! เข้าไปเร็ว!”
ให้ตายอย่างไรแมวตัวนี้ก็ไม่ยอม ทว่ามันไม่กล้าขัดคำสั่งของลู่เฉิน มันจึง ‘เลือก’ จะกลายเป็นเงาเลือนรางประดับอยู่บนแขนเสื้อของลู่เฉิน ทำให้แขนเสื้อข้างขวาของชายหนุ่มมีลายแมวสีม่วงตัวหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
“เป็นอย่างไรบ้าง เช่นนี้ได้หรือไม่?” เจ้าแมวพูดอย่างไม่ค่อยจะยินยอม
”ก็ได้ เอาเช่นนี้ไปก่อน” ลู่เฉินส่ายหัวอย่างจนปัญญา เขาเก็บศิลาจารึกแล้วกระโดดออกจากหลุมเล็ก ๆ
ที่ด้านบนหลุม ทูตมารตนนั้นคิดว่าลู่เฉินคงกลายเป็นมารไปแล้ว แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มกระโดดขึ้นมา เขาก็ต้องตกตะลึง “เจ้า!”
“ทูตมาร ข้าได้สิ่งที่เจ้าต้องการแล้ว! ถ้าเจ้าอยากได้ก็แค่มาหาข้า!!!” จบประโยคของลู่เฉิน ท
