ด้วย?” ศิษย์คนหนึ่งปฏิเสธที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ จินอวิ๋นซานจึงโกหกไปว่า “ท่านผู้นำอยากพบเขาโดยเร็ว หรือเจ้าจะยอมเสียเวลาให้เขาประลองกับเจ้า?”
“เขาเป็นนักโทษอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่ซื่อสัตย์ ท่านก็เพียงจัดการเขาก็จบแล้วมิใช่หรือ?” ชายคนนั้นถึงกับงุนงง
คนอื่น ๆ ก็ไม่พอใจเช่นกัน
แต่เพื่อให้คำโกหกดูสมจริง จินอวิ๋นซานจึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่านผู้นำกล่าวว่า อย่าให้พวกเราทำร้ายเขา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องจำยอมรับความพ่ายแพ้ไปทีละคน
ขณะที่อีกด้านหนึ่งก็ได้มีกลุ่มศิษย์มากมายขึ้นเขามาเพราะอยากรู้ว่าลู่เฉินจะถูกผู้นำจัดการอย่างไร!
และด้วยเหตุนี้เอง ลู่เฉินจึง ‘เอาชนะ’ ผู้ที่อยู่ในรายชื่อไปได้หลายคน
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ลู่เฉินสามารถสร้างชั้นรากฐานได้หกสิบหกชั้นแล้ว!
แต่ดูเหมือนว่าจะถึงขีดจำกัดบางอย่างเข้าให้ เพราะคนส่วนใหญ่ที่พบในภายหลังต่างเป็นผู้ที่มีรากวิญญาณที่มีธาตุและดาวในระดับเดียวกัน
และการทำซ้ำเช่นนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับลู่เฉิน ชายหนุ่มจึงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา
ทว่าจินอวิ๋นซานกลับรู้สึกลนลาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นศิษย์กลุ่มใหญ่ล้อมรอบอยู่ เขาก็รู้สึกใจฝ่อ แต่ลู่เฉินที่ติดตามมามีท่าทีเหมือนไม่อยากให้หยุด ทำให้เขาหวาดกลัวจนจำใจต้องนำทางต่อไป
สุดท้ายจินอวิ๋นซานก็มาอยู่ด้านข้างสะพานด้วยสีหน้าหวาดกลัว และเดินนำลู่เฉินไปที่ฝั่งตรงข้ามของสะพาน กระทั่งมาหย
