่สร้างจากจิตวิญญาณกำลังแผ่ไอมารออกมาแล้วพูดด้วยความโมโหว่า “เจ้า…. เจ้าจะทำอันใด!”
“จงยอมรับข้า!” ลู่เฉินเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
”ถ้าไม่ล่ะ?”
”เช่นนั้นข้าก็จะผนึกเจ้าตลอดไป จะขังเจ้าไว้ในความมืดมิดตลอดกาล” คำพูดของลู่เฉินทำให้จิตวิญญาณธนูหวาดกลัว ดังนั้นมันจึงลังเลอยู่ชั่วขณะ “แต่ข้าถูกเจ้าของเดิมขัดเกลาไปแล้ว และมันก็ยังคงมีร่องรอยการขัดเกลาของเขาอยู่บนนั้น”
”ข้าลบได้!”
”จริงหรือ?” จิตวิญญาณธนูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ลู่เฉินกลับพูดซ้ำว่า “เจ้าแค่ต้องตอบว่าจะยอมรับข้าหรือไม่ก็พอแล้ว!”
“หากเจ้าลบมันออกได้ ข้าย่อมยอมรับ!”
”ตกลง!” หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็พลันทำลายร่องรอยเดิมทิ้งในพลัน
แต่จิตวิญญาณธนูไม่สังเกตสิ่งใดแม้แต่น้อย จนกระทั่ง… กลิ่นอายหลี่หวังที่อยู่บนร่างกายของมันถูกกำจัดไปหมด มันจึงเพิ่งตระหนักรู้ตัว!! “เจ้า… เจ้าอยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น เหตุใดจึง!”
“ไม่ต้องห่วงข้า เจ้ารู้แค่ว่าต้องติดตามข้าก็พอ!”
ยามนั้น จิตวิญญาณธนูไม่มีทางเลือกอื่น มันได้แต่ตอบตกลง
ลู่เฉินจึงได้ปลดผนึกที่ธนูออก และตู๋ซานชิงที่อยู่กลางอากาศก็หัวเราะเยาะหลังจากมองมาที่ลู่เฉิน “ไอ้หนู เกิดอะไรขึ้น? แม้แต่ธนูก็จะไม่ใช้แล้วหรือ?”
มุมปากของลู่เฉินหยักยกขึ้นในพลัน ครู่ต่อมาปราณศรสิบสายก็รวมตัวกันที่คันธนู
โดยในเวลาเดียวกัน ปราณศรก็ยังเปล่งแสงสีม่วงออกมา และทำให้ผู้ที่พบเห็นตื่นตกใจ “น… นะ… นี่มันเคล็ด
