นตัดสุญญะไป!!
….และคราวนี้ มันก็ผิดกับก่อนหน้า เนื่องจากปราณศรนี้จู่ ๆ ก็พลันขยายใหญ่ขึ้น!
หากกล่าวว่าเมื่อครู่หนาแค่หนึ่งนิ้ว เช่นนั้นยามนี้อย่างน้อยก็หนาสามนิ้ว และปราณศรสิบสายก็ได้รวมตัวกันจนก่อให้เกิดลูกศรที่หนาเท่าแขนขนาดใหญ่ขึ้น!
เสียงหัวเราะของตู๋ซานชิงยังไม่หยุดลง ปราณศรก็ได้โจมตีม่านป้องกันจนทลาย ก่อนจะทะยานผ่านไหล่ของเป้าหมายจนเกิดเป็นรูกว้าง!
ทุกคนในที่เกิดเหตุพลันตกตะลึง
ส่วนตู๋ซานชิงกรีดร้องออกมา รีบควบคุมกระบี่และหายไปจากขอบฟ้าพร้อมกับจางเชียน
”หนีเร็วยิ่งนัก!” ลู่เฉินเก็บคันธนูและมองไปรอบ ๆ แต่คนของโถงพิสุทธิ์ที่อยู่รอบตัวเขากลับเร็วยิ่งกว่า คนพวกนั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว!
เจี่ยลัวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่ตกตะลึงจนตาค้าง และพูดว่า “ผู้อาวุโส… ท่าน”
”ข้าไม่เป็นไร แต่เจ้า เป็นอะไรหรือไม่?” ลู่เฉินพิจารณาเจี่ยลัวที่เผยร่างศพออกมา ซึ่งเจี่ยลัวก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พลังที่ว่ายังคงปั่นป่วนอยู่ภายในร่าง และแมลงพิษพวกนั้นก็คอยก่อกวนภายในร่างตลอด… ”
”ข้าจะกำจัดแมลงพิษก่อน!” หลังพูดจบ เฉินลู่ก็มาอยู่ข้างกายเจี่ยลัว
แต่เห็นได้ชัดว่าคนที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงยังคงสนใจผลไม้สีดำ ดังนั้นพวกเขาจึงเฝ้าดูในความมืดไม่ขาดสายตา
ลู่เฉินที่ไม่มีทางเลือกอื่นจึงส่งเสียงออกไปว่า “ถ้าใครกล้ายุ่งกับเขา ข้าจะให้เขาได้ลิ้มรสคมศรของข้า!”
ทันทีที่สิ้นเสียง คนเหล่านั้นก็รีบซ่อนตัวให้ไกลย
