ูร ภาษาปีศาจ หรือภาษาอื่นข้าก็ฟังรู้เรื่อง” ลู่เฉินผ่านการฝึกฝนมาแล้วหลายชีวิตหลายชาติภพ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะสามารถทำได้
แต่กระดูกภูตพรายไม่รู้เรื่องนี้ มันจึงรู้สึกประหลาดใจนัก
“มาพูดถึงเรื่องของเจ้าดีกว่า บอกข้ามาว่าเสียดี ๆ ว่าเหตุใดจึงเล็งเป้าไปที่ตระกูลหลัน!!” ลู่เฉินว่าพลางค่อย ๆ นั่งทอดกายลงข้าง ๆ หลันเย่าที่ไม่ขยับกายใด ๆ
“รากวิญญาณของเขา มีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ เพียงแค่ได้ดมกลิ่นนี้ทุก ๆ วัน ข้าก็จะรู้สึกสบายและฝึกฝนได้รวดเร็วขึ้น!” กระดูกภูตพรายอธิบาย
“กลิ่นหอม?”
“ใช่ เป็นกลิ่นหอมที่ประหลาดมาก!”
หลังได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินจึงเดินไปข้าง ๆ รากวิญญาณและหยิบมันขึ้นมา ทว่าเมื่อสัมผัสมันครู่หนึ่ง เขาก็ไม่อาจรู้สึกถึงความพิเศษอันใดได้เลย “เหตุใดข้าจึงสัมผัสมันไม่ได้”
“มีเพียงกระดูกภูตพรายเช่นพวกข้าเท่านั้นจึงจะสามารถสัมผัสได้!”
“มีเพียงกระดูกภูตพรายด้วยกันเท่านั้น? เช่นนั้นแล้วสิ่งอื่นเล่า มันสามารถสัมผัสได้หรือไม่?”
“เรื่องนี้ข้าไม่รู้!” กระดูกภูตพรายไม่แน่ใจ
ลู่เฉินรู้สึกแปลกใจ เขากล่าวอย่างฉงนว่า “หรือเป็นเพราะว่ารากวิญญาณที่มีกลิ่นหอมเป็นพิเศษนี้มีในบางคน จึงเป็นเหตุให้พันธมิตรชิงรากวิญญาณลงมือ?”
นี่เป็นเพียงการคาดเดาของลู่เฉินเท่านั้น
ดังนั้นลู่เฉินจึงหยิบศิลาวิญญาณออกมาส่วนหนึ่ง จากนั้นจึงสลักอักขระยันต์บางอย่างลงไป “เจ้าจงเข้ามาซ่อนอยู่ในนี้เสียก่อน ถ้าเมื่อไหร่ข
