่…
ขณะนั้นเอง เมื่อหลันเย่าเห็นว่าลู่เฉินยังไม่ออกมา เขาก็เริ่มร้อนใจจนต้องเอ่ยถามฮวาหลิงมู่ “พี่ใหญ่ผู้นี้ของเจ้า แท้จริงแล้วจะทำสำเร็จหรือไม่?”
“อันใด? เจ้าสงสัยในพลังของพี่ใหญ่ข้างั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้สงสัย แต่นี่มันก็ผ่านมานานแล้ว”
แต่ฮวาหลิงมู่ยังคงเชื่อว่าลู่เฉินจะสามารถออกมาได้
หลันเย่ามองแสงสว่างสีเขียวกะพริบนับครั้งไม่ถ้วน กระทั่งเมื่อมีแสงจ้าสาดส่องเข้ามา เขาก็พลันเบิกตากว้างและพูดขึ้นอย่างหวาดกลัวว่า “มาแล้ว มาแล้ว แมลงพวกนี้จะมากินพวกเราแล้ว!”
ฮวาหลิงมู่ตื่นตัวขึ้นมาทันที
และคล้ายกังวลว่าจะไม่ทันการณ์ หลันเย่าจึงหันไปพูดกับฮวาหลิงมู่ด้วยความร้อนรน “ถอย ถอยออกไป…”
ซึ่งฮวาหลิงมู่ก็คิดเช่นนั้น แต่หมอกควันสีเขียวนี้รวดเร็วมาก เพียงไม่นานก็ล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้ได้ ทำให้หลันเย่าหวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา “แย่แล้ว แย่แน่ ๆ ครั้งนี้ต้องจบชีวิตลงแน่แล้ว!”
“เจ้าเป็นชายร่างโตแท้ ๆ ทำไมจึงขี้ขลาดนัก!”
“ข้าไม่ได้ขี้ขลาด เพียงแค่รู้สึกเสียใจที่กำลังจะตายเช่นนี้ ช่างไม่คุ้มค่าเสียเลย!” หลันเย่าพูดอย่างหดหู่
ขณะนั้นเองก็ได้มีเสียงดังออกมาจากมุมมืดว่า “เช่นนั้นต้องตายเช่นไร จึงจะถือว่าคุ้มค่า?”
เจ้าของเสียงผู้นั้นก็คือลู่เฉิน!
เมื่อเห็นด้านหลังของลู่เฉินมีผีเสื้อหลากสีที่สวยงามบินตามออกมา ฮวาหลิงมู่ก็ถามด้วยความสนใจ “พี่ใหญ่ประหลาด นั่นคืออันใด?”
“ผีเสื้อวิญญาณ นางคือราชีนีของแมลงพวกนี้”
แ
