หลับตาและสำแดงเคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณออกไป
หลังจากหลันเย่าเห็นลู่เฉินหลับตาลง เขาที่งุนงงอยู่นั้นก็ได้ถามฮวาหลิงมู่อย่างสงสัย “ผู้อาวุโสกำลังทำอันใด?”
”แผ่สัมผัส…” ฮวาหลิงมู่ตอบ
แผ่สัมผัส?
หลันเย่าไม่เข้าใจว่าฮวาหลิงมู่พูดถึงอะไร จนกระทั่งเห็นลู่เฉินลืมตาขึ้นและยิ้มอย่างชั่วร้าย “ที่นี่มีแมลงกลืนโลหิตจำนวนมาก!”
“แมลงกลืนโลหิต?” หลันเย่าตกใจจนขนลุกซู่
”ใช่ แมลงกลืนโลหิตที่หายตัวได้!” ประโยคนี้ของลู่เฉินทำให้หลันเย่ากล่าวอย่างกระวนกระวาย “เช่นนั้นผู้อาวุโส ข้าว่าเราไปกันเถอะ”
แต่ลู่เฉินกลับส่ายหัว “ข้าจะเล่นกับพวกมัน ส่วนพวกเจ้ารออยู่ที่นี่!”
“เล่น?” หลันเย่าคิดว่าลู่เฉินคงบ้าไปแล้ว
ลู่เฉินก้าวเข้าไปในหมอกสีเขียว ปล่อยให้ทั้งร่างของเขาลับหายไปในม่านหมอก
แท้ที่จริงแล้วภายในม่านหมอกเหล่านี้เต็มไปด้วยแมลงกลืนโลหิตตัวเล็ก ๆ มากมาย
และยามนี้แมลงเหล่านั้นก็ได้แฝงตัวเข้าไปอยู่ในร่างของลู่เฉินแล้ว! พวกมันตั้งใจที่จะกลืนกินโลหิตของลู่เฉิน ทว่าผู้ใดจะรู้ว่า หลังจากที่ลู่เฉินแผ่กลิ่นอายราชันย์แมลงบรรพกาล แมลงเหล่านั้นก็พากันกลัวจนทยอยหลีกหนีไป
ลู่เฉินพลันตวัดมือคว้ากุมแมลงกลืนโลหิตไว้ในอุ้งมือ ทำให้เจ้าพวกตัวเล็กตัวจ้อยพวกนั้นพากันส่งเสียงข่มขู่ดังฟู่ ๆ
“หากไม่อยากตาย! ก็บอกมาว่าราชาของเจ้าอยู่ที่ใด!” ลู่เฉินย่อมรู้ดีว่าแต่ละฝูงจะต้องมีราชาของพวกมัน
ว่าแล้วเจ้าพวกตัวเล็กตัวน้อยเหล่านี้ก็ส่งเสียงฟู
