บเท้าด้วยความโมโห
ทางด้านโจวกัง ขณะนี้เขากำลังยืนเฉยอยู่ด้านหน้าลู่เฉิน มองชายหนุ่มกลืนแมลงเหล่านี้ลงไปเรื่อย ๆ ด้วยสีหน้าหวาดกลัว “เจ้า…”
“พวกเจ้าอยากลองหรือไม่?” ลู่เฉินเอ่ยพลางหยิบแมลงที่เพิ่งย่างเสร็จขึ้นมา
ทุกคนต่างส่ายหน้าแทนคำตอบทันที
“แมลงพวกนี้ผ่านการเลี้ยงดูด้วยเม็ดยามานับไม่ถ้วน เมื่อกินเข้าไป จึงเหมือนได้กินยาบำรุงชั้นดี” ลู่เฉินอธิบาย
แต่ทุกคนกลับไม่ได้คิดตามนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะแค่เห็นหน้าตาของแมลงพวกนี้… พวกเขาก็ต้องร้องยี้ออกมาแล้ว!
ลู่เฉินจึงเพียงแค่ยิ้ม “เช่นนั้น ข้าจะกินให้หมดเองแล้วกัน”
จากนั้นชายหนุ่มก็โยนแมลงย่างทั้งหมดนั้นเข้าปาก
อึดใจถัดมา เขาปรบมือด้วยความพึงพอใจและเอ่ยว่า “ไป ออกเดินทางกันต่อ!”
โจวกังที่เห็นภาพตรงหน้ารู้สึกขนลุกไปหมด
ส่วนชายสองคนที่กำลังมองจากไกล ๆ พวกเขานั้นแทบจะเป็นบ้า แต่ก็ยังคงไม่อาจปล่อยวางความแค้นนี้ได้ ดังนั้นจึงแอบติดตามไปเงียบ ๆ เพื่อดูว่าจะมีโอกาสลงมืออีกหรือไม่
…
ไม่กี่วันถัดมา
ลู่เฉินมาถึงภูเขารกร้างแห่งหนึ่ง เขามองไปรอบ ๆ แล้วได้แต่พึมพำกับตัวเอง “มันควรจะอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือ?”
“เจ้ากำลังหาอะไร?” โจวกังอดสงสัยไม่ได้
“แดนวิญญาณ!”
“อันใดนะ? แดนวิญญาณ?”
“อืม!”
หลังได้รับคำยืนยัน โจวกังก็พลันถามออกมาด้วยความแปลกใจ “แดนวิญญาณแห่งแดนทักษิณานี้ได้ย้ายไปแล้ว และที่นี่ก็เป็นเพียงสถานที่ตั้งเก่าเท่านั้น!”
“โอ้? ย้ายงั้นหรือ? ไปที่ใดกั
