เถียนอวิ๋นเมิ่งนอนอยู่ที่นั่นด้วยความรู้สึกน้อยใจ “ท่านอาจารย์ ท่าน… ท่านต้องรักษาข้าให้ได้นะเจ้าคะ!”
มารเฒ่าม่อจ้องมองเถียนอวิ๋นเมิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “ครั้งที่แล้ว ข้าให้เจ้าแอบเข้าไปในสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์เพื่อเอาสิ่งที่ข้าต้องการมา แต่เจ้าก็ล้มเหลว ตอนนี้ข้าขอให้เจ้าไปเอาศาสตราวุธวิถีมาร แต่ก็ไม่สำเร็จ เจ้าว่าเจ้ามีประโยชน์อันใด?”
“ท่านอาจารย์ ล้วนเป็นเพราะเจ้านั่นต่างหาก!”
”เจ้านั่น?” มารเฒ่าม่อจ้องมองเถียนอวิ๋นเมิ่งอย่างเย็นชา
เถียนอวิ๋นเมิ่งจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างกระจ่าง
“เช่นนั้นแล้วเจ้านั่นก็จัดการเจ้าถึงสองครั้งติดต่อกันใช่หรือไม่?”
”ถูกต้อง เขาทำให้ข้าไม่สามารถเข้าไปสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์และสำนักพฤกษาสวรรค์ได้!” เมื่อเถียนอวิ๋นเมิ่งคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
”ถ้าข้าทำให้เจ้าฟื้นฟูสมบูรณ์พร้อมอีกครั้ง เจ้ามีวิธีที่จะทำภารกิจของข้าต่อไปหรือไม่?” ชายชราจ้องเขม็งและเอ่ยอย่างมีเลศนัย
“ท่านอาจารย์ ขอแค่หายดี จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“ยังจำเรื่องที่อาจารย์บอกคราวที่แล้วได้หรือไม่?”
”เรื่องอะไร?”
”การเปลี่ยนร่าง!”
เถียนอวิ๋นเมิ่งได้ยินแล้วก็พลันตื่นตระหนก “นั่นจะทำให้ร่างกายของข้า… ไม่ใช่ของข้าอีกต่อไป”
“เจ้าคิดว่าร่างกายของเจ้ายังมีค่าอยู่หรือ?” มารเฒ่าม่อถามกลับ
เถียนอวิ๋นเมิ่งจึงเอ่ยอย่างหมดหนทาง “ท่านอาจารย์ แล้วท
