ารบาดเจ็บที่ลู่เฉินทำกับเขาครั้งล่าสุด โจวกังก็ได้แต่สบถในใจ ‘ถ้าข้าไม่โดนเจ้าเด็กนั่นทำร้าย เห็นทีก็คงไม่ต้องมาช่วยคนอื่นที่เมืองชั้นสามเช่นนี้!’
แต่สีหน้าของโจวกังยังคงประจบสอพลอ เพื่อเงินแล้ว เขาจึงแสร้งยิ้มแย้มในขณะที่พูด
ทว่าราคาที่เรียกมานั้นมีหรือที่จางเชียนและพวกจะมอบให้ได้ เนื่องจากในวันนี้พวกเขาได้มอบทรัพย์สินทั้งหมดของตนให้กับลู่เฉินไปแล้ว ดังนั้นเมื่อเอ่ยเรื่องของราคา คนทั้งคู่ก็พลันมีท่าทีลำบากใจขึ้นมา
ตู๋ซานชิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่โจว ขอแค่เจ้าทำลายค่ายกลได้ ของดีในคฤหาสน์มีเท่าไหร่ย่อมให้ท่านได้ทั้งหมด”
“จริงหรือ?” โจวกังไม่เชื่อ
”ข้าจะบอกให้ เจ้านั่นน่ะ วัน ๆ หาเงินได้หลายร้อยล้านเชียว” ตู๋ซานชิงโอ้อวดออกไป
เมื่อโจวกังได้ยิน แววตาของเขาก็เป็นประกาย “จริงหรือ?”
“วันนี้ที่เขารักษาคนป่วย รักษาครั้งหนึ่งเท่ากับราคาสมุนไพรวิญญาณอายุหนึ่งพันปีขึ้นไปเชียวนะ เจ้าคิดว่าไงล่ะ?” ตู๋ซานชิงยังคงล่อลวงต่อไป
ใขขณะที่จางเชียนยังกล่าวอีกว่า “วิชาแพทย์ของเขายอดเยี่ยมมาก ถ้าเราจับเขาได้ เราจะไม่เพียงได้สิ่งของเท่านั้น แต่ยังรู้ว่าเขาได้เรียนรู้วิชาแพทย์อะไรบ้างด้วย!”
ตู๋ซานชิงพยักหน้า “ถูกต้อง วิชาแพทย์ของเขาร้ายกาจยิ่ง ถ้าเรียนรู้ได้ มันจะดีขนาดไหน?”
คำพูดของสองคนนี้ดึงดูดใจอีกฝ่ายมากจริง ๆ
นอกจากนี้ โจวกังก็มาที่นี่แล้ว ดังนั้นเขาย่อมไม่อาจกลับไปมือเปล่าได้ “ก็ได้ เช่นนั้นพาข้าไป
