่วนหนานเหยา นางกลับเดาะลิ้นออกมาก่อนพูดขึ้นว่า “ถ้าหากคำนวณจากราคาแล้ว นี่อย่างน้อยก็ประมาณหลายร้อยล้านได้”
ไม่ว่าจะวัตถุหรือเงินตรา สำหรับลู่เฉินแล้วก็เปรียบเสมือนของนอกกาย เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายสักนิด แต่ในทางปฏิบัตินั้น ของพวกนี้ก็คือสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดเช่นกัน
ลู่เฉินยืนนิ่งงันอยู่บนหน้าผาสูง เขาทอดสายตามองไปยังบริเวณโดนรอบ
“เฮ้ เจ้าเป็นอันใดไป?”
เมื่อหนานเหยาเห็นลู่เฉินยืนงุนงง จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา แต่ลู่เฉินกลับยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
ขณะนั้นเอง บนท้องฟ้าพลันเกิดดาวตกสีม่วงสว่างวาบผ่านไป หนานเหยาจึงร้องบอกอย่างตื่นเต้นว่า “ดูสิ ดาวตก!”
ดาวตก?
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่ตาทั้งสองข้างจะกลายเป็นพร่ามัวเล็กน้อย
“อาจารย์…” ทุกครั้งที่เห็นดาวตก ลู่เฉินมักจะคิดถึงอาจารย์ของตนเสมอ
นางเป็นหญิงสาวที่เก่งกาจคนหนึ่ง
ในมหาทวีปจิ่วโหยว ลู่เฉินได้รับการเลี้ยงดูจากนาง ฝึกฝนจนกลายเป็นที่หนึ่งในมหาทวีป ทว่าก่อนที่ชายหนุ่มจะบรรลุเป็นเซียน นางก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
แต่ลู่เฉินรู้ดีว่านางคือเซียนผู้หนึ่ง ต่อมาก็อ่อนแอเสียจนจำต้องลงมายังมหาทวีปจิ่วโหยว
ลู่เฉินคิดว่าเมื่อตนกลายเป็นเซียนแล้วจะสามารถไปตามหานางยังแดนเซียนสามสิบหกชั้นได้ แต่เขากลับหานางไม่พบ รู้เพียงแค่ว่านางเคยเป็นจักรพรรดินีอันดับหนึ่งในแดนเซียนสามสิบหกชั้น
ไม่เพียงเท่านั้น ณ แดนเซียนสามสิบหกชั้นก็ยังมีเรื่องเล่าของนาง
