ณและไอวิญญาณถูกใช้ไปไม่น้อย ผนวกกับบาดแผลบนร่างกาย ดังนั้นจึงยังไม่สามารถขยับกายได้ นางทำได้เพียงมองไปยังลู่เฉินด้วยแววตาซาบซึ้ง
“ขอบคุณท่านมาก”
เมื่อหงเหยียนลั่วเห็นว่าหงเหยียนเสวียอาการดีขึ้น จึงแสดงความขอบคุณต่อลู่เฉิน “ขอบคุณมากคุณชายลู่”
“ก่อนหน้านี้นางได้รับบาดเจ็บสาหัส และยังถูกไอเย็นกลืนกินพลังไป ทำให้ตอนนี้นางอ่อนแอยิ่ง จำเป็นต้องได้รับการดูแล”
“ดูแลเช่นไร?” หงเหยียนลั่วถามอย่างร้อนใจ
“ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้เจ้า ให้นางกินทุกวัน ภายในครึ่งปีอาการก็น่าจะดีขึ้นแล้ว” ลู่เฉินหันไปตอบ
หงเหยียนลั่วรู้สึกยินดี “ได้ แต่ข้าว่าเราไปคุยกันด้านนอกจะดีกว่า ให้น้องสาวข้าได้พักผ่อนก่อน”
ลู่เฉินขานรับ และเดินตามหงเหยียนลั่วออกไปด้านนอก
เมื่อหงเหยียนลั่วปิดประตู นางก็หันไปพูดกับลู่เฉินว่า “ท่านต้องการให้พวกเราทำอันใด!”
“ทำอันใด?” ลู่เฉินไม่เข้าใจ
หงเหยียนลั่วจึงอธิบาย “ท่านต้องการให้พวกเราจำนนต่อท่าน แน่นอนว่าท่านต้องการให้พวกเราทำอะไรบางอย่างเป็นแน่”
เมื่อลู่เฉินได้ยิน เขาจึงยิ้มออกมา “ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว!”
“อันใดก็ไม่ต้องการ?” หงเหยียนลั่วสงสัย
“อืม ถ้าถึงคราวจำเป็น ข้าจะมาหาพวกเจ้า แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเจ้าต้องดูแลนางให้ดี อย่าทำให้นางได้รับบาดเจ็บเป็นครั้งที่สอง” ลู่เฉินเพ่งมอง
หงเหยียนลั่วได้ยินแล้วก็รู้สึกดีใจ “ข้าจะทำตาม”
ไม่ทันไรลู่เฉินก็หยิบใบสั่งยาออกมาส่งให้หงเหยียนลั่ว
