ถ่ายเทพลังปราณลงไปในแส้แล้วจริง ๆ!
ครู่ต่อมาค่ายกลในคฤหาสน์ก็ส่งเสียงร้องคำราม
จากนั้นกุญแจมือขนาดใหญ่พลันลอยออกมาจากกลางสุญญะ และพุ่งเข้าหาอาจื่อทันที
”เกิดอันใดขึ้น?” อาจื่อถึงกับตกใจ
”ที่นี่มีค่ายกลขนาดใหญ่วางไว้ ใครก็ตามที่ใช้พลังปราณ พวกเขาจะถูกค่ายกลกำหนดเป็นเป้าหมาย หรือแม้กระทั่งถูกโจมตีด้วยสายฟ้า” ลู่เฉินตอบด้วยรอยยิ้ม
อาจื่อหน้าซีดด้วยความตกใจ
ส่วนหงเหยียนลั่ว นางก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าในคฤหาสน์หลังนี้จะซ่อนความลับเอาไว้ นางจึงเตือนอาจื่อทันทีว่า “หยุดเถอะ!”
อาจื่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเก็บแส้และพลังปราณของนาง
จากนั้นกุญแจมือขนาดใหญ่ก็หายไป
”โชคดีที่ปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็ว ถ้าช้ากว่านี้เจ้าคงถูกสายฟ้าฟาดไปแล้ว!” ลู่เฉินมองทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
หลังสิ้นวาจานั้น หงเหยียนลั่วพลันขมวดคิ้ว และจิตสัมผัสของขั้นก่อกำเนิดก็เปิดออก ก่อนจะเริ่มสำรวจไปรอบ ๆ คฤหาสน์เพื่อดูว่ามีใครอยู่เบื้องหลังหรือไม่
ลู่เฉินมองนางด้วยรอยยิ้ม “อย่าดูเลย!”
หงเหยียนลั่วตกใจเมื่อถูกพบ จากนั้นจึงควบคุมอารมณ์ของตนเองให้คงที่และพูดว่า “เช่นนั้นถ้าเจ้าสามารถรักษาคนของข้าได้ ข้าก็จะยอมสวามิภักดิ์เจ้า”
“นั่นคือเงื่อนไข? ตกลง!”
“แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าวิชาการแพทย์ของเจ้าดีแค่ไหน?” หงเหยียนลั่วถามกลับ
”โอ้ งั้นเจ้าลองดูก็ได้!”
“จะลองอย่างไร?”
“ยกตัวอย่างเช่นยาพิษที่ให้ชายคนเมื่อวานกิน ข้าจะถอนพิษให้ มาดูกันว่าข้ามี
